/ Yazar: admin / Genel/ / 0 Yorum

O İşverenlerden 3 Yıl İşsizlik Priminin Yarısı Alınmayacak / Ahmet Kıvanç

Türkiye’de iş kazalarında her yıl yüzlerce işçi hayatını kaybediyor, binlerce işçi ise sakat kalıyor. Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK),ölen ve sakat kalan işçiler için yaptığı harcamaları ve ödemek zorunda kaldığı aylıkları, iş kazalarında kusuru bulunan işverenlere rücu ediyor. İş yerinde üç yıl süreyle ölümle veya sakatlanma ile sonuçlanmayan iş kazası olmayan işverenler ise ödüllendiriliyor. Habertürk’ten Ahmet Kıvanç, uygulamanın ayrıntılarını yazdı.

Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı’nın konuyla ilgili tebliğine göre, çok tehlikeli sınıfta yer alan ve 10’dan fazla çalışanı bulunan, son üç yılda ölümlü veya sürekli iş göremezlikle sonuçlanan iş kazası meydana gelmeyen işyerlerinde işverenin ödemesi gereken işsizlik sigortası priminin yarısı alınmıyor. İşsizlik sigortası işveren primi aylık brüt ücretin yüzde 2’si düzeyinde bulunuyor. Teşvikten yararlanan işverenler 2019 yılı için işçi başına aylık 25.58 TL ile 191.85 TL arasında daha az prim ödüyor.

Teşvik uygulaması 1 Ocak 2019 tarihinden itibaren uygulanmaya başlandı. Şu an teşvikten, 1 Ocak 2016-31 Aralık 2018 tarihleri arasında ölümlü veya sürekli iş göremezlikle sonuçlanan iş kazası yaşanmamış işyerlerinin sahipleri yararlanıyor. Son üç yıl iş kazası yaşanmamış işyerlerine sağlanan teşvik, 1 Ocak 2019-31 Aralık 2021 tarihleri arasında devam edecek. Kaza olmadığı sürece teşvik uygulaması sürecek.

1 Ocak 2017-31 Aralık 2019 tarihleri arasında iş kazası meydana gelen iş yerleri için teşvik uygulaması ise 1 Ocak 2020 tarihinde başlayacak.

Teşvikin devam edebilmesi için, teşvik uygulanan süre boyunca ölümlü veya sürekli iş göremezlikle sonuçlanan iş kazası yaşanmaması gerekiyor.

Teşvikten yararlanabilmek için işyerinin İSG-KATİP’e kayıtlı, iş güvenliği uzmanı ve iş yeri hekimi ile yapılmış bir sözleşmesinin bulunması gerekiyor. İş güvenliği uzmanı ve iş yeri hekimi hizmetini, bu amaçla kurulmuş şirketlerden alanlar da teşvikten yararlanabiliyor.

Çalışan sayısının hesabında aynı işveren tarafından Türkiye genelinde çok tehlikeli sınıfta yer alan işyerlerinde 4/a’lı olarak çalıştırılan toplam işçi sayısı dikkate alınıyor. Asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulan iş yerlerinde alt işverenin çalışanları, asıl işverenin toplam çalışan sayısına dahil edilmiyor.

BAŞVURU GEREKMİYOR

Şartları kaybetmesi nedeniyle teşvik uygulamasına son verilmiş olanlar hariç, işverenlerin teşvikten yararlanmak için başvuru yapması gerekmiyor.

İş kazaları Sosyal Güvenlik Kurumu’na ( SGK) bildirildiği için, teşvikten yararlanma hakkı bulunan iş yerleri SGK sisteminde otomatik olarak kontrol ediliyor. Hakkı bulunan iş yerlerine teşvik uygulaması da otomatik olarak başlatılıyor.

Ancak, işveren teşvikten yararlanma hakkını kaybedip kaybetmediğini kendisi kontrol etmekle yükümlü. Örneğin, çok tehlikeli sınıftaki iş yerlerinde çalışan işçi sayısının 10’un altına düşmesi halinde, işveren SGK’ya haber vererek, teşvik hakkını kaybettiğini bildirmek zorunda.

İş yerinin tehlike sınıfının “çok tehlikeli”den “az tehlikeli” sınıfa düşmesi, sözleşmesi sona eren iş sağlığı uzmanı ve iş yeri hekimiyle bir ay içinde yeni bir sözleşme yapılmaması halinde de teşvike son veriliyor.

İŞ KAZASINI BİLDİRMEYENE 5 YIL TEŞVİK YOK

Teşvikten yararlanan işverenlerden, ölümlü veya sürekli iş göremezlikle sonuçlanan iş kazalarını bildirmeyenlerin ya da geç bildirenlerin, kapsama giren tüm iş yerleri için beş yıl süreyle teşvik yasağı uygulanıyor. Bu işverenlerden, iş kazasının meydana geldiği tarihten itibaren indirim konusu yapılmış primler, gecikme zammı ve faiziyle birlikte isteniyor.

Beş yıl teşvik yasağı, işverenin yüzde 51’den fazla payı bulunduğu tüm şirketleri için söz konusu.

(Haber Türk | 05.08.2019)

Kaynak: http://www.muhasebetr.com/ulusalbasin/haber_oku.php?haber_id=27422

/ Yazar: admin / Genel/ • / 0 Yorum

Belediye Şirketlerinin 5 Puanlık SGK Prim Desteğinden Yararlanma Hakkı 1-GİRİŞ

1-GİRİŞ

Ülkemizde yerel yönetimler yoğunlukla “Belediyeler” tarafından yerine getirilmektedir. Belediyelerin yetkileri, hizmet alanları, yönetim sistemleri ve kaynakları gibi hususlar 5393 sayılı Belediye Kanunu ile 5216 sayılı Büyükşehir Belediye Kanunlarında düzenlenmiştir.

Makalemizde zikredilecek kanuni düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere, hem belediyelere hem de büyükşehir belediyelerine “kendilerine verilen görevleri yerine getirme maksadıyla” şirket kurma yetkisi verilmiştir.

Makalemizde, belediyeler tarafından 6102 Sayılı Kanun hükümlerine kurulan şirketlerin, 5510 Sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunun, Prim Oranları ve Devlet Katkısı başlıklı 81. Maddesinin (ı) bendi kapsamında işveren hissesinin 5 puanlık kısmının hazinece karşılanıp karşılanmayacağı hususları incelenecektir.

2-BELEDİYELER MEVZUATINDA ŞİRKETLERİN DURUMU

5393 Sayılı Belediye Kanununun 70. Maddesinde; “Belediye kendisine verilen görev ve hizmet alanlarında, ilgili mevzuatta belirtilen usûllere göre şirket kurabilir.”

5216 Sayılı Büyükşehir Belediye Kanunun “Büyükşehir belediyesi kendisine verilen görev ve hizmet alanlarında, ilgili mevzuatta belirtilen usullere göre sermaye şirketleri kurabilir. Genel sekreter ile belediye ve bağlı kuruluşlarında yöneticilik sıfatını haiz personel bu şirketlerin yönetim ve denetim kurullarında görev alabilirler. Büyükşehir belediyesi, mülkiyeti veya tasarrufundaki hafriyat sahalarını, toplu ulaşım hizmetlerini, sosyal tesisler, büfe, otopark ve çay bahçelerini işletebilir; ya da bu yerlerin belediye veya bağlı kuruluşlarının % 50’sinden fazlasına ortak olduğu şirketler ile bu şirketlerin % 50’sinden fazlasına ortak olduğu şirketlere, 8/9/1983 tarihli ve 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu hükümlerine tabi olmaksızın belediye meclisince belirlenecek süre ve bedelle işletilmesini devredebilir. (Ek cümle: 12/11/2012-6360/10 md.) Ancak, bu yerlerin belediye şirketlerince üçüncü kişilere devri 2886 sayılı Kanun hükümlerine tabidir.”

Görüleceği üzere, belediyelerin kendisine verilen görev ve hizmet alanıyla ilgili ticari faaliyetlerde bulunmasına yasal düzenlemeler cevaz vermektedir.

3-TİCARET KANUNU AÇISINDAN DURUM

6102 sayılı kanunun 1. Kitabının, Ticari İşletme bölümünün, “Tacir” başlıklı 16. Maddesinde; “Ticaret şirketleriyle, amacına varmak için ticari bir işletme işleten vakıflar, dernekler ve kendi kuruluş kanunları gereğince özel hukuk hükümlerine göre yönetilmek veya ticari şekilde işletilmek üzere Devlet, il özel idaresi, belediye ve köy ile diğer kamu tüzel kişileri tarafından kurulan kurum ve kuruluşlar da tacir sayılırlar.” Denmek suretiyle belediyelerin kurmuş oldukları şirketlerin “tacir” sayıldıkları hüküm altına alınmıştır. Tacir olmanın sonuçları, genel manada ticari işletmeyi kimin kurduğuna göre, değişmemekte çoğu hüküm ortak olarak uygulanmaktadır. Kamu sermayeli bazı şirketlerin içsel düzenlemelerden kaynaklı ek yönetim ve denetim hükümleri bulunmaktadır. Ancak bu hükümler ticari hayatta varlıkları için bir önem teşkil etmemektedir. Bu hususta Danıştay’ın görüşü de bu yöndedir. Sermayesinin kamu kaynaklı olması, 6102 Sayılı TTK hükümlerine göre kurulan bir şirketin kamu kurumu olarak kabul edilmesini gerektirmemektedir.

4-SOSYAL SİGORTALAR MEVZUATI AÇISINDAN DURUM

5510 Sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası kanunun Tanımlar başlıklı 3. Maddesinin (21.) bendinde kamu idarelerini “Kamu idareleri: 10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun 3 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde belirtilen kamu idareleri ve kamu iktisadi teşebbüsleri ile bunların bağlı idare, ortaklık, müessese ve işletmeleri ve yukarıda belirtilenlerin ödenmiş sermayesinin % 50’sinden fazlasına sahip oldukları ortaklık ve işletmelerden Türk Ticaret Kanununa tabi olmayanlarla özel kanunlarına göre personel çalıştıran diğer kamu kurumlarını,” şeklinde tanımlayarak bu işverenlere özel bir statü tanımı yapmıştır. Bu tanımdan anlaşılacağı üzere, kamu işverenlerinin özel sektör işverenlerinden belli hususlarda ayrışacağı tahmin edilmektedir.

Kurumun, Kamu idarelerinin 5 puanlık teşvikten yararlanamayacağına dair düzenleme dayanağı, 5510 Sayılı Kanunun 81. Maddesinin (ı) bendinde, “Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamındaki sigortalıları çalıştıran özel sektör işverenlerinin, bu maddesinin birinci fıkrasının (a) bendine göre malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primlerinden, işveren hissesinin beş puanlık kısmına isabet eden tutar Hazinece karşılanır…..Bu bent hükümleri; vakıflar tarafından kurulan yükseköğretim kurumları ile okul-aile birliklerince çalıştırılanlar hariç olmak üzere 21/4/2005 tarihli ve 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerleri ile…..hakkında uygulanmaz.” Denmek suretiyle 5335 Sayılı Kanun 30. Maddesinde yazılı kamu idarelerinin bu destekten yararlanması engellenmiştir.

Kanımızca, bu madde hükmü belediye şirketleri açısından 696 Sayılı KHK dan sonra anlam ifade etmeye başlamıştır. Hatırlanacağı üzere, söz konusu KHK taşerona kadro verme amacıyla ihdas edilmiştir. Bu KHK dan sonra belediyeler KHK da belirtilen hizmetleri gördürmek için taşeron kullanamayacak, kendilerinin bu amaçla kurdukları şirketlerden, KHK da sayılı  hizmetleri gördürmeleri yasal zorunluluk haline gelmiştir. Hatta bu şirketlere işçi alınma süreçleri belli prosedürlere (güvenlik soruşturması, bakanlık izni vs.) bağlanmış, bu işçilerin özlük hakları hakem heyeti tarafından belirlenmiştir.

Ancak, belediyelerin KHK da belirli işlerden gayrı faaliyette bulunan şirketleri de bulunmaktadır. Bu şirketler bazen bulunduğu bölgede piyasa yapıcı rolde olması, alt/üst fiyat belirlemesi, arz güvenliği sağlaması veya bölgede işletmeci bulunamayıp, yerel yönetimler tarafından işletilmesi zorunluluk haline gelen, turistik tesis, sağlık kuruluşu veya otogar işletmesi olabilmektedir. Burada bahsedilen faaliyet kollarında belediye şirketleri çoğu zaman özel teşebbüsler ile rekabet etmekte veya sunulan hizmeti en düşük fiyattan halkın istifadesine sunması gerekmektedir.

Prime esas kazanç üzerinden 5 puanlık maliyet avantajı, bu şirketlerin diğer işletmeler ile rekabet edebilmelerini zorlaştırmakta, doğrudan kendilerinin sunmak zorunda kaldığı işyerlerinde ise maliyeti artırmaktadır. Kuruluş amacı KHK da belirtilen faaliyetler olmayan  belediye şirketlerinin, kamu idaresi sayılarak 5 puanlık destekten mahrum kalmaları, amaçlarına ulaşmada bir engel olduğu düşünülmektedir. Ayrıca, 5 puanlık destek için sadece özel işveren olmak yeterli olmayıp, kanunda sayılı başkaca kriterleri de mevcuttur.

Bir şirketin sermayesinin kamu tarafından karşılanması, o şirketi kamu idaresi sıfatına büründürmemektedir. Kaldı ki, 5335 sayılı kanunun 30. Maddesinde “belediyeler tarafından kurulan şirketler” ifadesi de yer almamaktadır.

5-SONUÇ VE GÖRÜŞ

5 puanlık prim indirimi, hem sosyal güvenlik kurumunu tahsilat kapasitesini artırmak, hem de primini zamanında ödeyen işverenlere bir nevi mükâfat olarak mevzuatımıza girmiştir. Kamu idarelerine bu desteğin verilmemesinin muhtelif sebepleri olabilir ancak, 696 sayılı KHK da belirtilen hizmetler dışında belediyelerce kurulan, özel teşebbüslerle rekabet eden/rekabet etmek zorunda olan, hizmeti sunan özel işletme olmadığından dolayı mecburen kurulan, bölgede fiyat dengesi kurulması, arz güvenliği sağlanması gibi amaçlarla faaliyette bulunan belediye şirketleri, kamunun finansmanı ve denetimi düzenlemelerinden bağımsız, özel sektör işyeri olarak kabul edilmeli ve bu destekten yararlanmalıdır. Piyasa koşullarında faaliyet gösterebilmek için piyasadaki diğer oyuncuların tabi olduğu düzenlemelere tabi olunması gerekmektedir.

KAYNAKÇA

  • 5393 Sayılı Belediye Kanunu
  • 5216 Sayılı Büyükşehir Belediye Kanunu
  • 5510 Sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu
  • 5335 Sayılı Kanun

05.08.2019

Kaynak: www.MuhasebeTR.com

/ Yazar: admin / Genel/ • / 0 Yorum

Finansal Kiralama Sözleşmesi Kapsamında Alınan Binek Otomobilin KDV’si İndirim Konusu Yapılabilir Mi?

I-GİRİŞ

Finansal kiralama, bir yatırım malının mülkiyetinin finansal kiralama şirketinde kalarak, belirlenen kiralar karşılığında kullanım hakkının kiracıya verilmesi ve mülkiyetin sözleşmede belirlenen değer üzerinden dönem sonunda kiracıya geçmesini sağlayan bir finansman yöntemidir. Finansal kiralama, yatırımcıların ihtiyaç duydukları yatırım mallarının öz kaynak veya banka kredisi kullanılarak satın alınması yerine, bir finansal kiralama şirketinden kiralanması; firmaların işletme sermayelerini daha akılcı bir şekilde kullanmalarını sağlayarak verimliliğin ve kârlılığın artmasında önemli rol üstlenmektedir.[1]

Yazımızda finansal kiralama sözleşmesi kapsamında alınan binek otomobilin KDV’si indirim konusu yapılıp yapılmayacağı hususu, idarenin konu ile ilgili özelgeleri de dikkate alınarak irdelenecektir.

II-YASAL MEVZUAT

3065 sayılı KDVK’nın 30/b maddesinde; faaliyetleri kısmen veya tamamen binek otomobillerinin kiralanması veya çeşitli şekillerde işletilmesi olanların bu amaçla kullandıkları hariç olmak üzere, işletmelere ait binek otomobillerinin alış vesikalarında gösterilen KDV’nin, mükelleflerin vergiye tabi işlemleri üzerinden hesaplanan KDV’den indirilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.[2]

İdare KDV 30/b maddeyi gerekçe göstererek, finansal kiralama yoluyla kiralanan binek otolar için ödenen KDV’lerin indirilemeyeceğini ifade etmiştir.  Danıştay da eski kararlarında bu konuyu satış olarak değerlendirip KDV indirimine izin vermemiştir.

Finansal kiralama için KDV’nin düşük oranlı uygulandığı dönemlerde konu üzerinde idare mükellefleri yakın markaj altına almamıştı. Ama bildiğiniz üzere yapılan bir değişiklikle finansal kiralama işlemlerinde, işleme konu malın tabi olduğu oran uygulanmaya başlayınca KDV iadelerinde binek oto leasing KDV’lerinin indirime konu edilmemesi gerektiği yönünde eleştirisinin söz konusu olduğu ve bu giderlerin listeden çıkarılmasını istemektedir.

Bu konuda İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı’nın verdiği 19.04.2013 tarih ve 39044742-KDV.30-602 sayılı özelgesinde; İlgide kayıtlı özelge talep formunuzda, serbest muhasebeci mali müşavir olarak faaliyette bulunduğunuz; leasing (finansal kiralama) yöntemi ile 4 yıl vadeli binek aracı almak istediğiniz ve söz konusu araçların 4 yıl süresince finansal kiralama şirketi üzerinde kayıtlı olacağı belirtilerek bu araca ait amortisman ile tamir, akaryakıt ve diğer giderlerin indirim konusu yapılıp yapılmayacağı konusunda Başkanlığımız görüşü sorulmaktadır.  Buna göre, finansal kiralama işleminin süre bitiminde malın mülkiyetinin kiracıya geçmesi durumunda, binek otomobillerine ait yüklenilen KDV’nin indirilmesi mümkün bulunmamaktadır. Sözleşme sonunda malın kiraya verende kalması durumunda ise söz konusu işlem bir kiralama hizmeti olarak değerlendirileceğinden, kira tutarları üzerinden ödenen KDV indirim konusu yapılabilecektir. Öte yandan, finansal kiralama yöntemi ile kiralanan aracın mesleki faaliyette kullanılması şartı ile kullanım aşamasındaki akaryakıt, bakım ve benzeri giderler nedeniyle yüklenilen KDV’nin indirim konusu yapılması mümkün bulunmaktadır.[3]

Konu ile başka bir özelgede; parelel yönde görüş verildiği anlaşılmış olup, verilen özelgede; İzmir Vergi Dairesi Başkanlığı’nın verdiği 02.12.2010 tarih ve B.07.1.GİB.4.35.17.01-35-02-121 sayılı özelgesinde; Finansal kiralama ile şirketinize almış olduğunuz binek araçlar için aylık olarak ödenen kira bedellerine ilişkin olarak düzenlenen faturalarda hesaplanan katma değer vergilerinin (KDV) indirim konusu yapılıp yapılmayacağının bildirilmesi istenilmektedir. Finansal kiralama işleminin süre bitiminde malın mülkiyetinin kiracıya geçmesi durumunda, binek otomobillerine ait yüklenilen KDV’nin indirilmesi mümkün bulunmamaktadır. Sözleşme sonunda malın kiralayanda kalması durumunda ise söz konusu işlem bir kiralama hizmeti olarak değerlendirileceğinden, kira tutarları üzerinden ödenen KDV indirim konusu yapılabilecektir.[4]

III-SONUÇ:

İdarenin vermiş olduğu görüşe katılmak mümkün değildir KDV 30/b maddesini gerekçe göstererek binek oto satışlarında geçerli olan bir kuralı, finansal kiralama için de kıyas yoluyla uygulanmaya çalışılmıştır. Alıcının kiralamış olduğu binek otomobili kiralama süresi bitince alıp almama konusunda sözleşme özgürlüğünün bulunduğu, finansal kiralama müddetince otomobilin mülkiyeti finansal kiralama şirketine ait olduğu, kiracı edimlerini tam olarak yerine getirmedikçe ve asgari 4 yıl geçmedikçe mülkiyetin devri mümkün olmayacaktır. KDV’nin 30/b maddeye dayanak gösterilerek indiriminin engellenmesi hukuki değildir.

[1] Ahmet EROL – A. Ercan YILDIRIM – M. Vefa TOROSLU, Tüm Yönleriyle Finansal Kiralama (Leasing), Yaklaşım Yayıncılık, 2011, s.32

[2] 3065 sayılı KDVK’nın 30/b maddesi

[3] İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı’nın verdiği 19.04.2013 tarih ve 39044742-KDV.30-602 sayılı özelgesi

[4] İzmir Vergi Dairesi Başkanlığı’nın verdiği 02.12.2010 tarih ve B.07.1.GİB.4.35.17.01-35-02-121 sayılı özelgesi

05.08.2019

Kaynak: www.MuhasebeTR.com

/ Yazar: admin / Genel/ • / 0 Yorum

Hasılat Esaslı Vergilendirme

7104 sayılı kanunun 12 nci maddesiyle Katma Değer Vergisi Kanununun mülga 38 nci maddesi 01.01.2019 tarihinde yürürlüğe girmek üzere “Hasılat esaslı vergilendirme” hükmü olarak yayınlanmıştır.

7 Şubat 2019 gün ve  30679 sayılı Resmi Gazete’de yayınlanan 718 sayılı Cumhurbaşkanı Kararında, 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanununun 38 nci maddesi kapsamında hasılat esaslı vergilendirme usulü uygulanacak sektör ve vergi oranının belirlenmesi yapılmıştır.

Tanımlar:

Minibüs: Sürücüsü dahil oturma yeri on yediyi aşmayan otobüslere minibüs denir.

Otobüs: Yolcu taşımacılığında kullanılan, sürücüsü dahil en az onsekiz oturma yeri olan motorlu taşıttır.

Katma Değer Vergisi Kanununda iki türlü vergilendirme usulü benimsenmiştir:

1. Gerçek Usulde Vergilendirme

Aksine hüküm bulunmadıkça mükellefler gerçek usulde vergilendirilirler.

2. Hasılat esaslı vergilendirme

6/4/2018 tarihli ve 30383 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7104 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu ve Bazı Kanunlar ile 178 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 12 nci maddesiyle 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanununun 38 inci maddesi yeniden düzenlenmiş olup gerçek usulde vergilendirmenin yanında bir de hasılat esaslı vergilendirme usulü benimsenmiştir.

a) Uygulamadan Yararlanacak Mükellefler:

Hasılat esaslı vergilendirme usulünden yalnızca Cumhurbaşkanı Kararı kapsamında hasılat esaslı vergilendirme usulü kapsamına alınan sektör ve meslek gruplarında yer alan mükellefler yararlanır. Bu kapsamda vergilendirilmek isteyenler, bağlı oldukları vergi dairesine başvurarak bu usule geçmeyi talep ederler.

6/2/2019 tarihli ve 718 sayılı Cumhurbaşkanı Kararı ile Belediyeler tarafından ruhsat verilen, toplu taşıma hatlarını kiralayan, toplu taşıma hizmetinin hizmet satın alma yollarıyla yerine getirilmesi halinde bu hizmeti sunan ve gelirlerinin tamamını elektronik ücret toplama sistemleri aracılığıyla tahsil eden otobüs işletmelerinden münhasıran il sınırları içinde, otobüsle (sürücüsü dahil en az onsekiz oturma yeri olan) toplu taşıma faaliyetinde bulunanlar hasılat esaslı vergilendirme usulünden yararlanabileceklerdir.

b) Kimler Yararlanamaz?

i. Belediyelerin otobüs işletmeleri

ii. Doğrudan veya dolaylı olarak sermayesinin %51 veya daha fazlası belediyelere ait şirketler

iii. Şehirlerarasında otobüsle toplu taşıma faaliyetinde bulunan mükellefler

iv. İl sınırları içinde sürücüsü dahil en az onsekizden az oturma yeri olan (minibüs) mükellefler

v. 718 sayılı Cumhurbaşkanı Kararında belirtilen faaliyetin yanında başka faaliyetleri de bulunan mükellefler

İl sınırları içinde yolcu taşıma faaliyetinde bulunan ve Karayolları Trafik Kanunu Hükümlerine göre sürücüsü dahil oturma yeri on yediyi aşmayan otobüsleri işleten (minibüs) mükellefler, Gelir Vergisi Kanunu 51. Maddesi hükümlerine göre basit usulden yararlanabilmektedir. Katma Değer Vergisi Kanunu 17. Madde diğer istisnalar 4/a bendinde Gelir Vergisi Kanununa göre vergiden muaf esnaf ile basit usulde vergilendirilen mükellefler tarafından yapılan teslim ve hizmetler KDV’den istisna edilmiştir. Dolayısıyla il sınırları içerisinde minibüsle şehir içinde yolcu taşımacılığı faaliyetinde bulunan mükellefler KDV’den istisna edilmiştir.

Ancak şunu da belirmek gerekir ki hasılat esaslı vergilendirme usulü zorunlu olmayıp, isteyenler bu usulde vergilendirilebilir. Bu usulde yararlanmak istemeyenler gerçek usulde vergilendirmeye devam edilecektir.

Bu kapsamda vergilendirilmek isteyen mükelleflerin, bağlı oldukları vergi dairesine yapacakları başvuruda, 718 sayılı Cumhurbaşkanı Kararında yer verilen şartlara ilişkin tevsik edici bilgi ve belgeleri ibraz etmeleri gerekmektedir.

718 sayılı Cumhurbaşkanı Kararında belirtilen faaliyetin yanında başka faaliyetleri de bulunan mükellefler hasılat esaslı vergilendirme usulünden faydalanamazlar.

c) Mükelleflerin Başvuruları Üzerine Yapılacak İşlemler:

Vergi dairesince hasılat esaslı vergilendirme usulüne ilişkin talebi içeren dilekçenin alınması üzerine, 718 sayılı Cumhurbaşkanı Kararında yer verilen şartlara ilişkin tevsik edici bilgi ve belgeler ile mükellefiyet bilgilerinin 7 iş günü içinde kontrol edilmesi gerekmektedir.

Hasılat esaslı vergilendirme usulüne geçme şartlarını taşıdığı tespit edilen mükelleflerin “0015- Gerçek Usulde Katma Değer Vergisi” vergi türü kodundan mükellefiyeti, söz konusu bildirimin tebliğ edildiği tarihi içine alan vergilendirme döneminin sonu itibarıyla terkin edilerek, takip eden dönemin başından itibaren“0016- Hasılat Esaslı KDV4” vergi türü kodu ile mükellefiyet tesis edilecektir.

Örnek: Özel halk otobüsü işleticisi (A), 15/02/2019 tarihinde hasılat esaslı vergilendirme usulüne göre vergilendirilmek üzere vergi dairesine başvurmuştur. Vergi dairesi, mükellefin şartları sağladığını tespit etmiş ve hasılat esaslı vergilendirme usulüne göre vergilendirilmesinin uygun bulunduğuna dair yazıyı mükellefe 20/02/2019 tarihinde tebliğ etmiştir. Buna göre, (A)’nin Mart/2019 dönemi itibarıyla hasılat esaslı vergilendirme usulüne göre vergilendirilmesi gerekmekte olup, Mart/2021 dönemine kadar bu usulden vazgeçmesi mümkün değildir.

d) Diğer Hususlar:

Hasılat esaslı vergilendirme usulüne geçme şartlarını taşımadığı sonradan tespit edilen mükelleflerin, beyan dönemleri itibariyle gerçek usulde vergilendirme kapsamında beyan edilmesi gereken vergi tutarı hesaplanacak ve “0016- Hasılat Esaslı KDV4” vergi türü kodundan vermiş olduğu beyannamelere göre ödemiş oldukları vergi tutarı mahsup edilerek kalan tutar üzerinden re’sen tarhiyat yapılarak Hazineye intikal etmemiş vergi, vergi ziyaı cezası ve gecikme faiziyle birlikte mükelleflerden aranacaktır.

3065 sayılı Kanunun 38 inci maddesine göre hasılat esaslı vergilendirme usulüne geçen mükellefler, bu usule geçtikleri dönemden itibaren 24 ay süreyle bu usulü uygulamak zorundadırlar. 24 aylık süre içerisinde faaliyetini terk eden mükelleflerin hasılat esaslı vergilendirme usulü kapsamında yeni bir faaliyete başlamaları halinde ise 24 aylık süre yeniden başlayacaktır.

Hasılat esaslı vergilendirme usulüne geçen ve münhasıran otobüsle toplu taşıma faaliyetinde bulunan bir mükellefin, bu faaliyetin yanında başka bir faaliyete başlaması halinde hasılat esaslı vergilendirme usulünün şartları kaybedileceği için yeni işe başlanan dönem dahil olmak üzere gerçek usulde vergilendirme usulüne geçilmesi ve mükellefe “0015- Gerçek Usulde Katma Değer Vergisi” vergi türü kodundan mükellefiyet tesis edilmesi gerekmektedir.

Hasılat esaslı vergilendirme usulüne tabi mükellefler, bu usule göre hesapladıkları vergiyi 4 No.lu KDV Beyannamesi ile vergilendirme dönemini takip eden ayın yirmidördüncü günü akşamına kadar beyan eder ve aynı ayın yirmialtıncı günü akşamına kadar öderler.

Hasılat esaslı vergilendirme usulüne tabi mükellefler kendilerine yapılan teslim ve hizmetler dolayısıyla hesaplanarak düzenlenen fatura ve benzeri belgelerde gösterilen KDV ile 2 No.lu KDV beyannamesiyle tevkif suretiyle ödedikleri KDV ve ithal ettikleri mal ve hizmetler dolayısıyla ödedikleri KDV’yi indirim konusu yapamazlar. Bu kapsamdaki mükellefler, indirilecek KDV tutarları ile hasılat esaslı vergilendirme usulüne göre beyan ederek ödedikleri KDV tutarlarını, işlemin mahiyetine göre gider veya maliyet olarak, yaptıkları teslim ve hizmetler dolayısıyla alıcılar için hesapladıkları ve düzenledikleri belgelerde gösterdikleri KDV’yi ise gelir olarak dikkate alırlar.

e) Uygulanacak Oran:

Hasılat esaslı vergilendirme usulüne geçen mükellefler için uygulanacak oran hasılatlarının % 1,5 i olarak dikkate alınacaktır.

Örnek: (A) Özel Halk Otobüsü İşletmesi Nisan/2019 döneminde yapmış olduğu toplam 50.000 TL tutarındaki toplu taşıma hizmeti için 9.000 TL KDV hesaplamıştır. Mükellef bu dönemde akaryakıt, tamir bakım, personel vb. için 40.000 TL harcama yapmış ve 6.000 TL KDV ödemiştir. Bu durumda, mükellefin gerçek usulde vergilendirilmesi halinde ödemesi gereken KDV tutarı 3.000 TL (9.000-6.000) olarak hesaplanacaktır.

Bu mükellefin hasılat esaslı vergilendirme usulüne geçmesi halinde ödemesi gereken KDV tutarı 6/2/2019 tarihli ve 718 sayılı Cumhurbaşkanı Kararına göre hasılat tutarına %1,5 oran uygulanması suretiyle hesaplanacaktır. Buna göre mükellefin ödemesi gereken KDV tutarı 885 TL [(50.000+9.000)x%1,5] olacaktır.

05.08.2019

Kaynak: www.MuhasebeTR.com

/ Yazar: admin / Genel/ • / 0 Yorum

Son G20 Zirvesine Vergisel Bakış

Yazımızın esas gündemine geçmeden önce, kısaca G20 (Group of Twenty) hakkında bilgi vermekte yarar var. G20, ülkemiz de dâhil olmak üzere toplam 19 devletten ve Avrupa Birliği’nden (Arjantin, Avustralya, Brezilya, Çin, Almanya, Fransa, Büyük Britanya, Hindistan, Endonezya, İtalya, Japonya, Kanada, Meksika, Rusya, Suudi Arabistan, Güney Afrika, Güney Kore, Türkiye, ABD ve Avrupa Birliği) oluşan ekonomi ve finans odaklı bir gruptur. İlk bakışta bu 19 ülkenin toplam olarak dünyanın en büyük 19 ekonomisine sahip olduğu algısı oluşsa da, bu ülkeler dünyada ilk 31’de yer alan ekonomilerden oluşuyor. Örneğin; İspanya gibi, dünyada ilk 19 ekonomide yer almakla birlikte Avrupa Birliği içinde temsil edilmeyi tercih eden ülkeler olduğu gibi, Tayvan, Norveç, İsviçre ve İran gibi, üye ülkelerden daha büyük ekonomilere sahip olmalarına rağmen G20 içinde bulunmayan ülkeler de vardır.

G20’nin kurulması ilk olarak 1999 yılında Almanya’nın Köln şehrinde düzenlenen G7 (Group of Seven)zirvesinde kararlaştırılmıştır. 1999 yılından itibaren Maliye Bakanları ve Merkez Bankası Başkanları düzeyinde küresel finansal istikrarın sağlanması amacıyla ekonomik konuları görüşmek üzere düzenli olarak yılda bir defa toplantılar yapılmaktadır. Devlet ve hükümet başkanları arasındaki buluşmalar ise küresel finansal krizin etkisiyle ilk olarak 2008 yılında ABD’nin Washington şehrinde başlamış olup o yıldan itibaren düzenli olarak her yıl bir üye ülkenin dönem başkanlığında devam etmektedir. Nitekim 2015 yılında ülkemizin dönem başkanlığındaki zirve Antalya’da yapılmıştır. Zirveler; Maliye Bakanları ve Merkez Bankası Başkanları zirvesi için bir tane, devlet ve hükümet başkanları zirvesi için bir tane olmak üzere kapanış bildirileri ile sonuçlanmaktadır. Kapanış bildirilerinde yer alan kararlar genel olarak ekonomik ve bazen siyasi niyet açıklamalarını içermekte olup bildirilerin üye ülkeler açısından bir bağlayıcılığı bulunmuyor. G20 zirvelerinde üyelerin yanı sıra; Dünya Bankası (World Bank), Uluslararası Para Fonu (IMF) ve varsa davetli diğer ülkeler de temsil ediliyor.

G20’nin 2019 yılındaki zirvesi ise Japonya’nın dönem başkanlığında gerçekleşti. Maliye Bakanları ve Merkez Bankası Başkanları zirvesi 8-9 Haziran 2019 tarihlerinde Fukuoka şehrinde, devlet ve hükümet başkanları zirvesi ise 28-29 Haziran 2019 tarihlerinde Osaka şehrinde yapıldı. Doğal olarak G20 zirvelerinde medyanın ilgi gösterdiği konular güncel siyasi gelişmeler, liderlerin kendi aralarında yaptıkları ikili görüşmeler gibi konular oluyor. Japonya’daki zirvede de durum bu şekilde gelişti. Ancak, gerek Maliye Bakanları ve Merkez Bankası Başkanları toplantılarında, gerekse liderler zirvesinde gündemde pek yer almayan önemli kararlar alınıyor ve bu kararlar sonuç bildirgelerine de yansıyor. Biz de ilgi ve uzmanlık alanımız gereği, bu yılki zirve bildirilerinde yer alan vergi ile ilgili hususlara odaklanacağız.

Fukuoka şehrinde yapılan Maliye Bakanları ve Merkez Bankası Başkanları zirvesi sonucunda 14 maddelik bir sonuç bildirgesi[1] yayınlandı. Bu bildirgenin 4 ve 11’inci maddelerinde vergi ile tavsiyeler yer alıyor. Bildirgenin 4’üncü maddesi aslında esas itibariyle G20 ülkelerinin nüfuslarının yaşlanması da dâhil olmak üzere demografik değişiklikleri ilgilendiriyor. Bildirgede; demografik değişikliklerin mali, finansal ve yapısal politikaları kapsayan eylemleri gerektirdiği vurgulanarak, ülkelere çeşitli önerilerde bulunulmuş. Bu önerilerden birisi de; üye ülkelerin vergi sistemlerinin nüfusun yaşlanmasının ve demografik değişikliklerin yol açtığı zorluklara daha iyi cevap verebilmek için adil ve büyümeye uygun bir biçimde tasarlanması. Bu tasarımın nasıl yapılacağı konusunda detaylı tavsiyeler bulunmamakla birlikte ilkesel bir belirleme yapılmış durumda. Nüfusun yaşlanması ülkemiz açısından kısa vadeli bir problem olarak görülmemekle birlikte -orta ve uzun vadede problem olacağı değerlendirilmektedir- G20 ülkelerinin pek çoğu için acil olarak çözülmesi gereken bir mesele. Ancak, özellikle son yıllardaki göç hareketleri sebebiyle meydana gelen demografik değişiklikler bizim için acil çözülmesi gereken problemlerin başında geliyor. Nitekim zirve bildirgesine de yansıdığı üzere, bu problemlerin çözümündeki araçlardan birisi de vergi sisteminin bu yeni duruma uyarlanması olacaktır.

Bildirgenin 11’inci maddesi ise tamamen vergisel konularla ilgili olarak kaleme alınmış. Maddede; “G20’nin küresel olarak adil, sürdürülebilir ve modern bir uluslararası vergi sistemi için işbirliğini sürdüreceği, büyüme yanlısı vergi politikalarını geliştirmek için uluslararası işbirliğinin memnuniyetle karşılanacağı, OECD BEPS (Base Erosion and Profit Shifting-Matrah Aşındırması ve Kar Aktarımı) projesinin[2] dünya çapında uygulanmasının ve vergi matrahlarının arttırılmasının önemli olduğu, dijitalleşmeden kaynaklanan vergi zorluklarını ele alma konusundaki son gelişmelerin (OECD çalışmalarının), vergi amaçlı finansal hesap bilgilerinin değişimi de dâhil olmak üzere, vergi şeffaflığı konusundaki son gelişmelerin ve uluslararası kabul görmüş vergi şeffaflığı standartlarını tatmin edici şekilde uygulamayan ülkelerin belirlenmesinin memnuniyetle karşılandığı, belirlenen ülkelere ilişkin listenin OECD tarafından yapılacak güncellenmesinin de beklendiği, listelenen ülkelere karşı savunma önlemlerinin dikkate alınacağı, tüm ülkelerin “Vergi Konularında Karşılıklı İdari Yardımlaşma Sözleşmesini (Convention on Mutual Administrative Assistance in Tax Matters)” imzalayıp onaylamaya çağrıldığı, Vergi İşbirliği Platformu (Platform for Collaboration on Tax-PCT) aracılığıyla gelişmekte olan ülkelerin vergi kapasitelerinin artırılmasına çalışıldığı, Vergi İşbirliği Platformu’nun (PCT) ilk ilerleme raporunun yanı sıra Japonya’daki Asya-Pasifik Vergi ve Mali Suç Araştırmaları Akademisinin memnuniyetle karşılandığı” belirtilmiş. Bu maddede yer verilen hususların neredeyse tamamının birebir olarak liderler zirvesi sonucunda ortaya çıkan bildirgenin küresel finans (Global Finance)başlığı altındaki 16’ncı maddesine de aynen yansıdığı görülüyor.[3]

Özetle; sonuç bildirgelerine bakıldığında, vergide küresel işbirliğinin ön planda olduğu görülüyor. Özellikle kar aktarımı yoluyla vergi matrahının aşındırılmasının önemli bir problem olduğu ve bu konuda OECD çalışmalarına (BEPS Eylem Planı) çok önem verildiği de açıkça vurgulanmış durumda. Ayrıca yine vergide şeffaflık konusuna büyük önem verildiği ve bu konuda yeterli çabayı sarf etmeyen ve idari yardımlaşmaya yanaşmayan ülkeler konusunda tedbirlerin geliştirileceği de önemli bir husus olarak karşımıza çıkıyor. Ancak, belki de önümüzdeki yılların vergi açısından en önemli gündemi olacak olan dijitalleşme ve bundan kaynaklanan vergileme zorlukları kanaatimizce bildirgelerin en önemli, güncel ve gerçekçi konusu. Bildirgelerde bu konuda OECD çalışmalarının benimsendiği belirtilmek suretiyle önemli bir destek verilmiş durumda. Konunun kısa vadede somutlaşacağı, proje olmaktan çıkarak uluslararası mevzuata -özellikle ikili anlaşmalara- konu olabileceği göz önünde bulundurulduğunda, kanaatimizce, ülkemizde konuyla ilgili hazırlıkların yapılması ve ülke olarak haklarımızın korunması konusunda önemli bir evreye girdiğimiz de görülmektedir.

NOT: Makalemiz www.vergisorunlari.com.tr adresinde yayınlanmıştır.

[1] Communiqué, G20 Finance Ministers and Central Bank Governors Meeting, Fukuoka, Japan, June 9, 2019, http://www.g20.utoronto.ca/2019/2019-g20-finance-fukuoka.html (Erişim Tarihi: 29.07.2019)

[2] https://www.oecd.org/tax/beps/ (Erişim Tarihi: 29.07.2019)

[3] G20 Osaka Leader’s Declaration, Osaka, June 29, 2019, https://www.japantimes.co.jp/news/2019/06/29/national/full-text-g20-osaka-leaders-declaration/#.XTmxisEUk2x (Erişim Tarihi: 29.07.2019)

05.08.2019

Kaynak: www.MuhasebeTR.com

/ Yazar: admin / Genel/ • / 0 Yorum

Vergi Kanunlarının Uygulanması ve İspat

Vergi Usul Kanunu’nun 3’üncü maddesinde vergi kanunlarının uygulanmasına dair ilke ile verginin kaynağını oluşturan vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin işlemlerin gerçek mahiyetinin esas olduğu hükme bağlanmıştır.

Vergi kanunlarının uygulanmasına dair ilke, kanunların “lafz” olarak betimlenen yazılı durumları ile “ruh” olarak betimlenen hükmün maksadı, kanun yapısındaki yeri ve diğer hükümlerle ilişkisi çerçevesinde belirlenmiştir. Maddede vergi kanunlarının lafzı ve ruhu ile hüküm ifade edeceği,  lafzın açık olmadığı durumda ruha göre uygulama yapılacağı belirtilmiştir. Buna göre kanunların uygulanmasında öncelik lafz olup, lafzın açık olmadığı, uygulama açısından tereddüt yarattığı durumda hükmün ruhunu temsil eden ölçütlere göre uygulama yapılacaktır.

İspata dair ilke, vergiyi doğuran olayın ve bu olaya dair işlemlerin gerçek mahiyetinin esas alınması olarak hükme bağlanmıştır. Gerçek mahiyet kanunda tanımlanmış değildir. Gerçek mahiyetin, vergiyi doğuran olay ve bu olaya dair işlemlerin görünen durumları ile bu olay ve işlemlere dair irade arasındaki tutarlık, uyum olarak değerlendirilmesi mümkündür. Gerçek mahiyetin belirlenmesinde yemin dışında her türlü delilin kullanılabileceği de maddede hükme bağlanmıştır.

İspat yönünden maddenin son fıkrasında bir yükümlülük ölçütü gösterilmiştir. Ölçüt, iktisadi, ticari, teknik gereklere uygunluk ile olayın özelliği çerçevesinde normal ve alışıldık olup olmamadır. Bu ölçütün işlevi, vergiyi doğuran olayın gerçek mahiyetinin belirlenmesi sürecinde ortaya çıkmaktadır. Vergiyi doğuran olaya ilişkin değerlendirmede, gerek vergi idaresi gerekse mükellef yönünden gerçek mahiyetten hareketle olması gerekene dair iddialarda bulunulabilir. Bu iddialar ilke olarak vergi idaresi yönünden vergi yükümlülüğünün daha yüksek olması gerektiğine, mükellef yönünden daha düşük olması gerektiğine ilişkin olabilir. Bu aşamada iddia olunan durumun ispatı gereklidir. İspat yükümlülüğünün tarafı, iddia edilen durumun iktisadi, ticari, teknik gereklere uygun olup olmamasına, olayın özelliğine göre normal ve alışıldık olup olmamasına göre değişir. Eğer söz konusu ölçütlere uymayan bir durum iddia olunmakta ise ispat iddia eden tarafın yükümlülüğü olacaktır. Diğer taraftan iddia edilen durumun söz konusu ölçütlere uygunluğu söz konusu ise iddia edenin ispat yükümlülüğü olmayacak, ancak bu iddiaya katılmayan tarafın iddianın ölçütlere uygun olmadığına dair ispat çalışması olabilecektir.

Vergi Usul Kanununun 3’üncü maddesindeki ispat ilkesi, vergilendirmeyi etkileyen bir kısım işlemlerin olduğundan farklı gösterilerek vergi matrahının veya olması gereken vergi yükümlülüğünün daha düşük belirlenmesine dair mükellef iradesinin aşılması esas olmak üzere vergi yükümlülüklerini etkileyen işlemlerin örtülmesine dair iradelerin caydırılmasına da etki edebilecek bir ilkedir. Vergi alacağının kaynağını oluşturan vergiyi doğuran olayın gerçek mahiyetini önceleyen ilke, hukuk ilkelerine uyarlı olarak, vergilendirmede de iradenin öne çıkarılması gerektiğine, zahiri(görünen) ile gerçek irade uyumunun vergi yükümlülüklerinin belirlenmesinde de ölçülmesinin vergi alacağının korunması yönünden esas alındığına dair önemli bir esası oluşturmaktadır. Bu durum mükellef hakları yönünden de geçerlidir. Vergiyi doğuran olay için hukukun öngördüğü vergilendirmenin ya da vergi yükümlülüğünün, gerçek mahiyet ortaya konulduğunda mükellef lehine de değişebileceği durumlar söz konusu olabilir.

Vergi kanunlarının uygulanmasına ilişkin lafz ve ruh ilkesinin de, hukukun amacının netlikle ortaya konulması yönünden önemli bir ilke olduğu görülmektedir. Bu ilke ile vergilendirmede kanunların uygulanması yoluyla neden olunabilecek hukuka aykırılık durumlarının asgariye indirilmesi hedeflenmektedir. Kanunların yapılış dönemleri itibariyle tüm amacın açıklıkla ortaya konulması mümkün olmayabilmektedir. Bu aşamada kanunun ve hükümlerinin yukarıda yer verilen uygulama ilkesi ölçütleriyle en geniş çerçevede değerlendirilerek en az uygulama hatasına neden olacak şekilde yorumlanması, hükmün amacının açıklanarak vergilendirmede kullanılması hukukun üstünlüğü yönünden de önemsenmesi gereken bir ilkedir.

NOT: Makalemiz www.vergisorunlari.com.tr adresinde yayınlanmıştır.

05.08.2019

Kaynak: www.MuhasebeTR.com

/ Yazar: admin / Genel/ 0 Yorum

İşverenlerin En Çok Yakındığı Formaliteye Nihayet El Atıldı / İsa Karakaş

İşsizliğin küresel boyutta büyük problem olduğu tüm dünyada istihdamın artırılması günümüzde gittikçe zorlaşmaktadır. İstihdamın artırılmasını sağlayan unsurlardan biri de istihdam üzerindeki gereksiz formalitelerin bertaraf edilmesidir.

2003-2004 dönemimde benim de katkıda bulunduğum istihdamın artırılması ile işsizliğin önlenmesi komisyonlarında özellikle işverenleri hem zaman hem maliyet açısından sıkıntıya sokan çok sayıda gereksiz ve bunaltıcı formalitelerin azaltılması üzerinde çalışmalar yapmıştık.

Bu çerçevede öncelikle çalışanların işe alınması ve işten ayrılmalarında dört farklı birime bildirilmeleri yerine sadece SGK’ya bildirilmelerinin yeterli olması uygulamasına geçildi. Akabinde yeni iş yeri açılışında iş yerinin hem çalışma müdürlükleri hem de SSK’ya ayrı ayrı bildirilmesi yerine sadece SGK’ya bildirilmesi yönünde düzenleme yapıldı. Ardından iş kazası ve meslek hastalıklarının hem Çalışma ve İŞKUR Müdürlüğü hem de SGK’ya ikili bildirim yerine sadece SGK’ya bildirilmesi uygun görüldü…

Formalitelerin azaltılmasında en önemli aşamalardan biri de her ay bütün iş yerleri tarafından SGK’ya gönderilmesi zorunlu bulunan APHB (aylık prim ve hizmet belgesi) ile Maliye’ye bildirilmesi gereken muhtasar beyannamelerin de tek bildirime dönüştürülmesidir. Muhtasar ve Prim Hizmet Beyannamesi ilk defa 01/06/2017 tarihinden itibaren Kırşehir ilinde uygulamaya konmuştu. Bu ilimizin ardından 01/01/2018 tarihinden itibaren Amasya, Bartın ve Çankırı illeri merkez ve ilçelerinde bulunan iş yerleri için de belirtilen uygulama yürürlüğe konmuştu. Erteleme olmazsa 01 Temmuz 2019 yılında tüm ülkede yürürlüğe konacaktır.

Bütün bu formalitelerin sadeleştirilip azaltılmasına rağmen hâlen işverenlerin özellikle de muhasebecilerin en çok yakındığı zaman ve kaynak israfına yol açan formalite Kimlik Bildirme Kanununa göre çalıştırılanların kimliklerinin, en yakın yetkili genel kolluk örgütüne verilmesi mecburiyetidir.

Bu formalitenin de ortadan kaldırılarak çalışanların kimlik bildirimlerinin gerekmesi hâlinde SGK üzerinden kolluk kuvvetlerinin erişimine açılması gerektiğini daha önceden birkaç kez dile getirmiştik. Nihayet bu konu TBMM’de gündeme geldi…

Kimlik Bildirme Kanununa göre yapılması zorunlu bildirim

Belirtilen kanunda, “… belirtilen tesislerin sorumlu işleticilerin; müesseselerinde sürekli veya geçici olarak çalıştırdıkları kimseleri ve bunların ayrılışlarını, örneğine uygun kimlik bildirme belgesi doldurarak, 24 saat içinde bağlı oldukları en yakın kolluk örgütüne bildirmekle yükümlü olduğu…

Diğer bir maddesinde ise “… belirtilen tesislerin dışında kalan her çeşit ticaret ve sanat amacı güden iş yerlerinde çalışanlar ve buralarda her türlü barındırmalar için iş yerlerinin sorumlu işleticisi tarafından örneğine uygun kimlik belgesi doldurularak üç gün içinde genel kolluk örgütüne verilmesinin zorunlu olduğu…” hükme bağlanmıştır.

Çalışanların bildirilmemesi hâlinde ise her bildirilmeyen çalışan için ayrı ayrı idari para cezası uygulanmaktadır.

Karakol ve Jandarma yerine SGK üzerinden bildirim

Kimlik Bildirme Kanununa göre çalıştırılanların kimliklerinin, en yakın yetkili genel kolluk örgütüne verilmesi ile ilgili formaliteye çözüm öngören kanun teklifi nihayet TBMM’de işlem görmeye başladı. Kanun teklifinde; çalışanların işverenler tarafından kolluk kuvvetlerine bildirilmesi zorunluluğu fazladan çalışma yükü anlamına geldiği, zaten bu kişilerin SGK’ya bildirilmiş olduğunu, dahası bu bilgilere MERNİS ve Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi üzerinden de ulaşılabileceği belirtilmiştir. Bu nedenle kolluk kuvvetlerinin bu bilgilere işveren üzerinden ulaşmasından ise oluşturulacak bilgi paylaşım yöntemleriyle bu sorunun üstesinden gelinmesinin mümkün olduğu, böylece kaynakların verimli kullanılmasının sağlanması sağlanmış olacak, işverenlerin ve bunların işlerini kanuni çerçevede yapan SMM’lerin iş yüklerini azaltacak, zaman ve kaynak israfının da önüne geçileceği öngörülmektedir.

Teklifin devamında ayrıca yürürlükte olan bu düzenlemenin uygulamada birçok sorunu beraberinde getirmekte olduğu keza işverenlerin yanında çalıştırdıkları kişilerle ilgili bilgileri kolluk kuvvetlerine bildirme süresi SGK’ya bildirme süresine göre daha kısa olduğu, yani Kolluk Kuvveti ve SGK’ya bildirme süreleri çelişmektedir. Bu durum bazı teknik uyumsuzluklardan dolayı işverenleri cezalı duruma düşürmektedir.

Cumhur İttifakı’nda yer alan parti milletvekilince verilen kanun teklifinde bu gerekçelerden hareketle;

Geçici konaklama yerleri dışında kalan iş yerlerinde çalışanların kimlik bildirimleri, sosyal güvenlik sistemi üzerinden SGK’ya yapılması,
Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından iş yerlerine ilişkin tutulan bilgilerin de kolluk kuvvetlerinin (polis ve jandarma) erişimine ve kullanımına açılması,
Öngörülerek belirtilen formalitenin çözülmesi amaçlanmaktadır. Bu kanun teklifinin yasalaşması hâlinde istihdam üzerindeki belki de kalan son zorlayıcı formaliteden işverenler ve muhasebeciler kurtulmuş olacaktır. Ayrıca daha önceden de belirttiğimiz üzere zaman ve kaynak israfından da tasaruf edilmiş olunacaktır.

Son derece gerekli olan bu düzenlemenin bir an önce yasalaşıp yürürlüğe girmesini canı gönülden temenni ediyorum.

***

“Şans, sadece sabırla çalışan ve azimle güç sarf etmeyi sürdüren kişilerin zihinlerinde buluş olarak belirir.” Louis Pasteur

(Türkiye Gazetesi | 01.07.2019)

Kaynak: http://www.muhasebetr.com/ulusalbasin/haber_oku.php?haber_id=27295

/ Yazar: admin / Genel/ 0 Yorum

Elektronik Ticaret Gümrük Beyannamesi (ETGB) İle Yurt Dışına İhracatın Şartları Daha İyi Hale Geldi!

Bilindiği üzere posta idaresi veya hızlı kargo şirketleri aracılığı ile gerçekleştirdiğiniz yurt dışı teslimler ihracat olarak değerlendirilmektedir.

2018 verilerine göre 7,5 milyar dünya nüfusunun %53’ü 4 milyarı aktif internet kullanıcısı. 3,2 milyarı sosyal medyada aktif. 2011 yılında 5 milyar dolar olan küresel sosyal ticaretin 2021 yılında 166 milyar dolara ulaşacağı öngörülüyor.

Tüm bu gelişmeler elektronik ticarete ister istemez ülkelerin eğilmesini ve elektronik ticaretin artırılması için bazı vergisel avantajlar ve devlet destekleri verilmesini kaçınılmaz kılıyor.

Ticaret Bakanlığınca 29 Haziran 2019 tarihli 30816 Sayılı Resmi Gazete’de Gümrük Genel Tebliği (Posta ve Hızlı Kargo Taşımacılığı) (Seri No:4)nde Değişiklik Yapılmasına Dair Tebliğ (Seri No:6) yayınlandı. Buna göre;

MİKRO İHRACAT KAPSAMINDA SINIRLARI BELİRLENEN MİKTAR VE TUTARLARDAKİ İHRACATLAR HAVA KARGO İLE YURT DIŞI EDİLEBİLİR.

İhracatlarınızı ve elektronik ortamda yapılan ihracatlarınızı yani yurt dışı satışlarınızı posta ve hızlı kargo taşıyıcıları (hava kargo operatörleri) ile elektronik ortamda düzenlenen bir beyanla (ETGB) ile mikro ihracat kapsamında yurt dışı edebilirsiniz.

MİKTARI BRÜT 300 KİLOGRAMA (ESKİ HALİ 150 KİLOGRAMA)

DEĞERİ 15.000 AVRO TUTARINA (ESKİ HALİ 7.500 AVRO TUTARINA)

kadar satılan ürünler, posta idaresi veya hızlı kargo taşımacılığı yapan şirketler (hava kargo şirketleri) aracılığı ile yurt dışı edilebilir.

ELEKTRONİK TİCARET GÜMRÜK BEYANNAMELİ YURT DIŞI SATIŞLARINIZLA İLGİLİ KDV İADESİ ALABİLİRSİNİZ!

Bu türden satışlar ihracat olarak değerlendirilmektedir. Bu nedenle ihracata konu olan ürünlerinizin tedariki sırasında veya bu ürünleri üretiyorsanız hammadde ve diğer girdilerin tedariki esnasında ödemiş olduğunuz katma değer vergilerinin indirim yoluyla gideremediğiniz kısmını vergi borçlarınıza mahsup edebilir ya da nakit olarak iadesini talep edebilirsiniz.

KDV İADESİ İÇİN HANGİ EVRAKLAR GEREKLİ VE BAŞVURU NEREYE YAPILACAK?

Yüklendiğiniz ve gideremediğiniz katma değer vergilerini vergi borçlarınızdan düşmek veya nakit olarak iadesini almak için;

1-Posta idaresi veya kargo şirketinin düzenlediği ve ekli eşya listesinde, sizin isminizin yer aldığı liste muhteviyatının gümrükçe onaylanmış halini içeren gümrük beyannamesini,

2-Satış faturaları listesini,

3-İndirilecek ve yüklenilen katma değer vergisi listelerini,

4-İhraç edilen malın bünyesine giren vergi miktarına ilişkin hesaplamaları gösterir tabloyu,

internet vergi dairesi üzerinden ilgili daireye göndermek yeterli olacaktır.

KDV İADESİNE NE ZAMAN BAŞVURULABİLİR?

Elektronik ortamda düzenlenen beyanlar (ETGB) uçak kalktıktan 24 saat içerisinde sisteme tanımlanıyor. Ardından iade başvurusunu hemen yapabilirsiniz.

ETGB KAPSAMINDAKİ ÜRÜNLERİN GÜMRÜK VERGİSİ NASIL TAHSİL EDİLİR?

İhracata ait gümrük vergileri de hava kargo şirketi tarafından tahsil edilir ve eşyanın hava kargo operatörüne teslimini takip eden 7 işgünü içerisinde ödenir.

İHRAÇ EDİLEN ÜRÜNÜN GERİ GELMESİ DURUMUNDA NE OLACAK?

Tamamen veya kısmen geri gelmesi halinde ağırlık ve kıymet sınırları dahilinde işlem yapılacaktır.

İhraç edilen ürün geri geldiğinde gümrük vergilerinden muaf olarak serbest dolaşıma girebilmesi için ihracat nedeniyle yararlanılan hak ve menfaatler varsa bunların iade edildiğini gösteren belgenin gümrük idaresine ibrazı istenir.

İhracat nedeniyle katma değer vergisi ve özel tüketim vergisi iadesinden veya istisnasından yararlanılan ürünlerde katma değer vergisi ve özel tüketim vergisi tahsil edilir.

ETGB KAPSAMINDAKİ İHRACATLARIN BEDELİ DE YURDA GETİRİLİP BOZDURULACAK MI?

Evet bu ihracatların bedeli de yurda getirilmek zorundadır. Ayrıca bozdurma şartlarına da tabidir.

Ancak; Merkez Bankası genelgesine göre ihracat bedeli 5.000 USD ve eşiti döviz tutarlarının tasarrufu serbesttir.

Son dönemde vergi daireleri tarafından ihracat bedellerinin kapatılması yönünde yazılar sıkça mükelleflere gönderilmektedir. Bu hususun ilgili daireler tarafından dikkate alınmadığı görülmektedir. İlgili dairelerin bilgilendirilmesi elzemdir.

SONUÇ

Gelişen teknoloji ile hayatımıza giren yeni ihracat modelleri, Türk Ticareti’ne değer katmaktadır. Aynı zamanda bu durum, ülkemizde, ekonomi ve ticaretin gidişatına yön vermektedir. Bu tarz yeni gelişen ihracat modellerinin sağlam bir temele oturtularak ele alınması ve sektörlerde katma değer yaratılması sağlanmalıdır.

Doğru bir düzenlemedir. Ülkemiz adına E-ticaretin uluslar arası boyutta gelişmesi için bir ön destektir. Asıl olan e-ticaret sitelerinin gelişmesi ve yenilerinin kurulmasıdır. 1,7 milyon esnafa karşın sadece 2.500 adet e-ticaret yapan esnaf sayısı artırılmalıdır. Bu da teşvikler ve devlet destekleri ile olacaktır.

01.07.2019

Kaynak: www.MuhasebeTR.com

/ Yazar: admin / Genel/ 0 Yorum

Mali Tatil 2019 – Mali Tatil Hakkında Bilinmesi Gerekenler

Mali Tatil İhdas Edilmesi Hakkındaki 5604 Sayılı Yasa gereği her yıl 1 Temmuz ila 20 Temmuz dönemi “mali tatil” olarak uygulanmaktadır. Mali tatil ile ilgili dava açma, temyiz ve muhasebe uygulamalarına yönelik önemli uyarılarımız kısaca aşağıda olduğu gibidir:[1]

Diğer yandan, 1 Ağustosta başlayıp 5 Eylülde biten adli tatil veya diğer bir deyimle çalışmaya ara verme idari yargılama ve vergi hukuku açısından süreleri uzatıcı etkisi bulunmaktadır. [2] Yapılan yeni bir düzenleme ile torba yasa ile adli tatil yeniden 20 Temmuz -5 Eylül tarihleri arasına alınmıştır.

1) 1 – 20 Temmuz Arası Mali Tatili Sebebiyle Uzayan Müddetler
Mali tatil dolayısıyla son günü 1-20 Temmuza tekabül eden bir kısım süreler otomatik olarak 20 temmuzdan itibaren 5 gün uzamış olarak kabul edilecektir. Bu hüküm gereğince uzayan süreler şunlardır:

Beyana dayalı tarhiyatta, beyanname verme süresinin son günü mali tatil süresi içerisinde kalan vergilere ilişkin beyannamelerin verilme süreleri, istisnaları hariç, mali tatilin son gününü izleyen tarihten itibaren yedi gün uzamaktadır. Mali tatil süresinin sonu beklenmeden beyannamelerin verilmesi mümkündür.
İkmalen, re’sen veya idarece yapılan tarhiyata ilişkin olup vadesi mali tatile rastlayan vergi, resim ve harçlar ile vergi cezaları ve gecikme faizlerinin ödeme süresi, mali tatilin son gününü izleyen tarihten itibaren yedi gün uzamış sayılmaktadır.
İkmalen, re’sen veya idarece yapılmış olan tarhiyatlara karşı mükelleflerin uzlaşma talep etme veya cezada indirim talebinde bulunma süresinin son gününün mali tatile rastlaması halinde bu süre, mali tatilin son gününü izleyen tarihten itibaren yedi gün uzamış sayılmaktadır. Mali tatil süresi içinde uzlaşma veya cezada indirim talebinde bulunulması mümkündür.[3]
2) Mali Tatil Nedeniyle İşlemeyen (Stop Eden) Süreler Nelerdir?: Vergi yargısında temyiz süreleri mali tatilde etkilenmemektedir.
Mali tatilde işlemeyen süreler kısaca şöyledir:

Muhasebe kayıt süreleri.
Vergi Usul Kanunu’nun 153-170. maddelerinde düzenlenen bildirme süreleri.
Dava açma süreleri.
Mali tatilin (1-20 Temmuz) temyiz süresine uzatıcı etkisi yoktur. Mali tatilde temyiz süresinin uzayacağına dair görüşler olabilir. Ancak, yüksek mahkeme Danıştay’ın vermiş olduğu bir çok kararda temyiz süresinin uzamayacağı yönünde görüşler hakimdir. [4] Bu nedenle, mali tatil aralığına denk gelen sürelerde vergi mahkemesi kararları üzerine 30 gün içerisinde Danıştay’da temyiz yapılmalıdır. Vergi mahkemesi kararı tek hakim ile verilmiş ise, bu kararın yine 30 gün içerisinde ilgili bölge idare mahkemesi nezdinde itirazı yapılmalıdır. Ödeme emrine ilişkin davalarda da yine mali tatil içerisinde 5 günlük dava açma hakkı kullanılmalıdır. Mali tatil bu konuda dava açma süresini etkilemez.[5] İhtiyati haciz ve ihtiyati tahakkuk gibi davaların da mali tatilde açılması unutulmamalıdır. Aksi takdirde dava açma süresi kaybedilmiş olacaktır.

3) Vergi Dairesi veya Vergi Müfettişlerine Vergi İncelemesi İçin Defter ve Belgelerin İbrazı İle İlgili Konular Nelerdir?
Vergi incelemesi ile ilgili istisnai durumlar dışında, mali tatil süresince işyerinde incelemeye başlanılması ve inceleme amacıyla defter ve belgelerin bu süre içinde ibrazının istenmesi mümkün bulunmamaktadır.

Mali tatil süresinden evvelce başlanılmış olan incelemeler devam edebilir. Ancak bu süre içinde ilave defter, belge ve bilgi talep edilmesi ve tutanak imzalamaya davet edilmesi mümkün bulunmamaktadır.

4) Mali Tatilin Sona Erdiği, 20 Temmuz Gününü İzleyen 5 Gün (25 Temmuz) İçinde Biten Kanuni ve İdari Süreler Nelerdir?
Mali tatilin sona erdiği 20 temmuz gününü izleyen yedi gün içinde biten kanuni ve idari süreler, tatilin son gününü izleyen 21 temmuzdan tarihinden itibaren yedinci günün mesai saati bitiminde sona ermektedir. Yapılan düzenleme ile 7 günlük süre 5 güne çekilmiştir. Böylece, mali tatilden sonra 5 günlük uzayan süre 25 Temmuzda sonlanmaktadır.

Bu durumda Haziran/2018 veya Nisan-Mayıs-Haziran/2018 dönemine ait muhtasar beyannameler ile Haziran/2018 dönemine ait katma değer vergisi beyannamelerinin 25 Temmuz günü akşamına kadar verilmesi imkan dahilindedir.

5) Beyanname Verme Süresi Uzamış Olan Vergilerde Ödeme Süresi Ne Olur?
Beyana dayanan ve beyanname verme süresi malî tatil nedeniyle uzamış olan vergilerde ödeme süresi (aynı ay içerisinde kalmak kaydıyla), uzayan beyanname verme süresinin son gününden itibaren üçüncü günün mesai saati bitimine kadar uzamaktadır.

Buna göre, Haziran/2018 veya Nisan-Mayıs-Haziran/2018 dönemine ait muhtasar beyannameler nedeniyle tahakkuk eden gelir ve kurumlar vergisi stopajlarıyla, Haziran/2018 dönemine ait katma değer vergisi beyannameleri nedeniyle tahakkuk eden katma değer vergilerinin 30 Temmuz 2018 günü akşamına kadar ödenmesi imkan dahilindedir.

6) Mali Tatilde Uzamayan Süreler
Öncelikle belirtelim ki, mali tatilde temyiz süreleri uzamaz. Ayrıca, aşağıda sayılan süreler mali tatil nedeniyle uzamamaktadır:

Özel tüketim vergisi, banka ve sigorta muameleleri vergisi, özel iletişim vergisi ile şans oyunları vergisine ilişkin olarak verilmesi gereken beyannamelerin verilme ve ödeme süreleri.
İcra yoluyla yapılan satışlarda katma değer vergisi uygulamasına yönelik (5) no.lu Katma Değer Vergisi Beyannamesinin verilme ve ödeme süresi.
Noterlik Kanunu’nun 118. maddesine göre noterler tarafından tahsil edilen damga vergisi ve harç bedellerinin bu Kanun’un 119. maddesi uyarınca ilgili vergi dairesine bildirilmesine ilişkin olarak verilecek beyannameler ile süreksiz yükümlülük şeklinde değerlendirilen ve 492 sayılı Harçlar Kanunu’na göre verilen (1), (2) ve (4) no.lu Beyannamelerin verilme ve ödeme süreleri.
Kanuni süresinden sonra kendiliğinden veya pişmanlık talepli olarak verilen beyannamelerin ödeme süresi.
İthalde ödenen katma değer vergisi ve emlak vergisi gibi gümrük idareleri, il özel idareleri ve belediyeler tarafından tarh ve tahsil edilen vergiler hakkında mali tatil uygulanmamaktadır.
7) Mali Tatilde Yoklama veya İcrai İşlemlerin Akıbeti Nedir?
Mali tatilde işe başlama, işi terk işlemleri uzar. Zira, işe başlama ve işi terk işlemlerinin süreleri mali tatilde çalışmaz.

Vergi tahsilatı ile ilgili işlemler mali tatilde etkilenmez. İcrai işlemler devam eder[6].

8) Mali Tatilin Dava Açma Sürelerine Etkisi
Vergi ile ilgili işlemlere ilişkin dava açma süreleri mali tatil süresince işlemez. 5604 sayılı kanunun 7. maddesinin 3. fıkrasında dava açma süreleri ile ilgili olarak; vergiyle ilgili işlemlere ilişkin dava açma sürelerinin mali tatilde işlemeyeceği belirtilmiştir. Buna göre, dava açma süresinin durabilmesi için dava açma süresinin son gününün mali tatile tekabül etmiş olması şart değildir. Mali tatilin ilk gününden önce işlemeye başlayan dava açma süresi, tatilin ilk gününde kaçıncı günde ise o günde kalır ve çalışmaz.[7] Çalışması duran dava açma süresi, mali tatilin bitiminden itibaren kaldığı yerden çalışmaya başlar ve sona erinceye kadar devam eder.[8]

9) Adli Tatil 20 Temmuzda Başlar -30 Ağustos’ta Sonlanmaktadır
Bilindiği gibi, idari yargılamada çalışmaya ara verme 20 Temmuz ila 30 Ağustos tarihleri arasında mahkemeler çalışmaya ara vermektedir. Kendilerine vergi ve ceza ihbarnamesi tebliğ edilen gerçek ve tüzel kişiler açısından dava açma süreleri 30 Ağustostan itibaren 7 gün uzar. Bu durumda dava açma süresi en son 7 Eylülde bitecektir.[9]

Kendisine vergi dairesi tarafından ödeme emri tebliğ edilen gerçek ve tüzel kişiler de aynı şekilde dava açma süresi 1 Temmuz – 5 Eylüle tekabül eden hallerde dava açma süreleri 5 Eylüle uzamış sayılacaktır. [10]

SONUÇ ve ÖNERİLER:
Mali tatil (1-20 Temmuz), vergi ve muhasebe uygulamaları açısından önemli etkilere sahiptir. Özellikle muhasebe kayıtları, vergi incelemeleri, işe başlama ve işi terk yoklama işlemleri açısından da mali tatilin etkileri söz konusudur.

Diğer taraftan vergi incelemeleri yönünden ise mali tatilde aramalı incelemeler hariç vergi mükelleflerinin inceleme işlemleri mali tatilin bitimine ötelenmektedir. Mali tatilde vergi müfettişleri mükelleflerin defter ve belgelerini isteme olanakları bulunmamaktadır.

Öte yandan, adli tatil ise 20 Temmuzda başlayıp 30 Ağustosta son bulmaktadı

[1] Adli tatil veya 2577 sayılı İYUK’na göre çalışmaya ara verme 1 Ağustos ile 5 Eylül tarihlerinde mahkemeler tatil etmektedirler. Aynı tatil uygulamaları vergi ve muhasebede ve SGK uygulamalarında 1 Temmuz ila 20 Temmuz arası mali tatil olarak ilan edilmiştir. Bu zaman zarfında birçok vergi, SGK ve muhasebe işlemleri otomatik olarak 5 gün uzamaktadır. Böylece, süreler bu dönemlere tekabül etmesi halinde mali tatil 27 Temmuzda bitmektedir.

[2] İYUK md. 61

[3] 213 sayılı VUK md.376

[4] Dnş. 3. D.nin, 23.02.2009 gün ve E:2007/3182-K:2009/461 sayılı kararları. Ayrıntılı açıklamalar için bkz. Vergi Sorunları Dergisi , Ocak 2010, Y:33, s:256.

[5] Ayrıntılı açıklamalar için bkz. ALPASLAN Mustafa – KAYA Eda, “Mali Tatil, Her Yıl 1-20 Temmuz Olup, Beyan, Bildirim ve Ödemeler 20 Temmuzdan İtibaren 7 Gün Uzamaktadır”, Maliye Postası Dergisi, 01.07.2010 günlü.

[6] Alpaslan Nazlı Gaye, Vergi ihtilafları ile ilgili makale, yorum ve incelemeler, İZMİR/2015 s:189

[7] Bkz aynı görüş için CANDAN Turgut, Vergi Suçları ve Cezaları, Ankara, Maliye ve Hukuk Yayınları, 3. Baskı, s.580.

[8] Dnş. 4. D.nin, 20.10.2009 gün ve E:2007/5873-K:2009/5026: 29.06.2007 tarihinde tebliğ olunan ihbarname ile başlayan 30 günlük dava açma süresinin, 5604 sayılı kanunun 1. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 3.7.2007 gününde durarak, tatilin sona erdiği tarihi izleyen 21.07.2007 gününde işlemeye devam edeceği; 31.07.2007 gününde açılan davanın süresinde olduğu hk.; Dnş. 7. D.nin, 20.05.2009 gün ve E:2008/1480-K:2009/2464 sayılı kararları da aynı yönde verilmiştir.

[9] ALPASLAN Mustafa – YÜCEL Burhan, “Vergi Uyuşmazlıklarında Adli Tatilin Müracaat Sürelerine Etkisi Nedir?”, Vergi Dünyası Dergisi, Temmuz 2012, Yıl:31, Sayı:371, s.118-126

[10] HUMK md. 176

01.07.2019

Kaynak: www.MuhasebeTR.com

/ Yazar: admin / Genel/ 0 Yorum

Mali Tatilde Defter İbrazı Nasıl Yapılır? / Ali Şerbetçi

Mobilya imalatı yapan işyerimiz var. SGK işyerimizle ilgili bir denetim için defter ve belgelerimizi istedi ve gelen yazıda 15 gün içinde bu defterleri ibraz etmemiz, aksi takdirde idari para cezası uygulanacağı yazıyor. Tebligatı 28.06.2019 günü teslim aldık. Yazıyı muhasebecimize götürdüğümüzde “Bunun son günü mali tatile denk geliyor, mali tatilden sonra ibraz ederiz” dedi. Ama biz herhangi bir cezaya maruz kalmamak için 15 gün içinde defterlerimizi incelemeye sunmak istiyoruz. Muhasebecimizin söylediği doğru mudur? Ertan A.

5604 sayılı Mali Tatil İhdas Edilmesi Hakkında Kanuna göre “Her yıl 1-20 Temmuz (20 dahil) mali tatil uygulanır. Haziran’ın son gününün tatil günü olması halinde, mali tatil, Temmuz ayının ilk iş gününü takip eden günden başlar.” Son günü mali tatile rastlayan bazı süreler, tatilin son gününü izleyen tarihten itibaren 7 gün uzamış sayılır. Mali tatilin sona erdiği günü izleyen 5 gün içinde biten bazı kanuni ve idari süreler de, mali tatilin son gününü izleyen tarihten itibaren 5’inci günün mesai saati bitiminde sona ermiş sayılır.” Mali tatil nedeniyle süresi uzayan işlem veya yükümlülüklerden biri de SGK tarafından istenilen kayıt ve belgelerin ibrazında kendini gösterir. Buna göre mali tatil süresi içinde sosyal güvenlik mevzuatının uygulanmasına yönelik denetimler devam eder ve defter ve belgelerin ibrazı istenebilir. İbraz süresinin son gününün mali tatile rastlaması halinde, defter ve belgeler, mali tatilin son gününü izleyen tarihten itibaren 7 gün içinde ibraz edilirse, ibraz yükümlülüğünün yasal süresi içinde yerine getirildiği kabul edilir ve ceza uygulanmaz.

İşyerinizin defter ve belgelerinin istenmesine ilişkin yazının tebliğ tarihi 28.06.2019 olduğuna göre 15 günlük ibraz süresi 13.07.2019 tarihidir. Bu tarihin de mali tatil süreleri içinde bulunması nedeniyle, tatilin son gününü (20 Temmuz) izleyen 7 gün içinde defter ve belgelerinizi ibraz etmeniz halinde idari para cezası uygulanması söz konusu olmayacaktır. Diğer taraftan, mali tatili izleyen 7 günlük sürenin 27.07.2019 gününe rastlaması, bu günün de Cumartesiye rastlaması nedeniyle, bu kez ibraz süreniz, 27.07.2019 gününü izleyen ilk işgünü sonuna kadar daha uzamış olacaktır. Bu nedenle, 28.06.2019 tarihinde tebliğ aldığınız yazıya istinaden işyeri yasal defter ve belgelerinizi 29.07.2019 günü sonuna kadar ibraz etmeniz gerekmektedir. Bu arada uzayan asıl ibraz süresi 27.07.2019’dur, bu tarih hafta içine rastlamış olsaydı en geç 27.07.2019’da ibrazlarınızı gerçekleştirmiş olmanız gerektiğini hatırlatalım.

MALİ TATİL REHBERİ >>

(Takvim Gazetesi | 02.07.2019)

Kaynak: http://www.muhasebetr.com/ulusalbasin/haber_oku.php?haber_id=27297