Sözleşme Yaparken KDV Boyutunu İhmal Etmeyin!

Son günlerde sıkça rastlanılan konulardan birisi de, sözleşmelerden kaynaklanan KDV uyuşmazlıkları ile ilgili. Şimdi, “sözleşmenin KDV’si konusunda ne gibi bir uyuşmazlık yaşanabilir ki?” diye düşünüyorsunuz değil mi?

Evet, çok haklısınız, normalde sözleşmenin KDV’si konusunda bir uyuşmazlık yaşanmaması lazım. Ancak, sözleşme düzenlenirken KDV ile ilgili olarak yapılacak küçük bir dikkatsizlik veya unutma, sizi yıllarca sürecek bir uyuşmazlıkla baş başa bırakabilir.

Sözleşmelerde KDV boyutu önemli!

Hemen belirtelim, KDV boyutu her sözleşme için geçerli değil. Sadece KDV’ye tabi mal, hizmet ve diğer iktisadi kıymet satışlarına ilişkin sözleşmeler için önemli. KDV’ye tabi olmayan iş ve işlemlerle ilgili sözleşmeler bakımından herhangi bir önemi yok.

KDV uyuşmazlığı hangi durumda ortaya çıkıyor?

Sözleşmelerde KDV uyuşmazlığı, daha çok KDV’nin sözleşme bedeline dahil olup olmadığı konusunda ortaya çıkıyor. Bunun nedeni ise, sözleşmelerde, KDV’nin bedele dahil mi yoksa hariç mi olduğuna ilişkin bir açıklama veya hüküm bulunmaması.

Bu büyük bir eksiklik, taraflar arasındaki uyuşmazlıkların ana nedeni de, tam olarak bu. Bu konuda tahmin edilenin ötesinde çok sayıda uyuşmazlık söz konusu.

KDV’nin bedele dahil olup olmadığı hususunda sözleşmede açık bir hükmün ya da açıklamanın bulunmadığı durumlarda, sözleşmenin satıcı tarafı, KDV’nin alıcılar tarafından ayrıca ödenmesi gerektiğini iddia ediyor.  Alıcı tarafı ise, sözleşmede bu konuda hüküm bulunmaması nedeniyle bedelin KDV dahil olarak anlaşılması gerektiğini, ayrıca bir KDV istenilemeyeceğini ifade ediyor.

Tarafların bu sorunu kendi aralarında çözmeleri genellikle mümkün olmuyor.

İşte, uyuşmazlık da burada başlıyor.

Sorunun çözümü için Maliye veya yargıya başvuruluyor!

Taraflar sorunun çözümü için ya Maliye’ye başvurarak yazılı görüş alıp onu uyguluyorlar ya da doğrudan doğruya yargıda dava açıyorlar.

Peki, Maliye’nin bu konuda görüşü ne?

Maliye’nin bu konudaki görüşü oldukça açık ve net. Hem de uzun yıllardan bu yana!

Maliye’ye göre, belli bir tarifeye göre fiyatı tespit edilen işler ile bedelin biletle tahsil edildiği haller dışında kalan mal teslimi ve hizmet ifalarında KDV’nin bedele dahil olup olmadığı hususunda uyuşmazlık çıkması halinde, öncelikle sözleşmeye bakılması, sözleşmede;

– Bedele KDV’nin dahil olduğuna ilişkin bir hüküm veya açıklama varsa, KDV’nin iç yüzde yoluyla bedel içinden ayrılarak hesaplanması,

– Bedele KDV’nin hariç olduğuna dair açık bir hüküm veya açıklama varsa, KDV’nin dış yüzde yöntemiyle ayrıca hesaplanması,

– Bedele KDV’nin bedele dahil veya hariç olduğuna dair bir hüküm veya açıklama bulunmaması durumunda ise, KDV’nin teslim ve hizmet bedeli üzerinden dış yüzde yöntemiyle ayrıca hesaplanması,

gerekiyor.

Bu konuda verilen son tarihli bir özelgenin özeti ise şu şekilde:

“Sözleşmede Şirketinizin cirosu üzerinden verilecek kira payı bedeline KDV’nin dahil olduğuna dair bir ibare bulunmadığından, adı geçen Federasyona hasılat oranı üzerinden verilecek kira payı bedeli üzerinden ayrıca KDV hesaplanması gerekmektedir.” (GİB. İstanbul VDB.nin 30.01.2020  tarihli ve 39044742-130-109975 sayılı özelgesi).

Maliye’nin bu konuda verdiği çok sayıda özelgesi bulunuyor (bkz. GİB. İstanbul VDB.nin 16.01.2018 tarihli ve 39044742-130-50181, 17.05.2019 tarihli ve 39044742-130 E.420265 sayılı özelgeleri).

Yargının bu konudaki görüşü ne?

Taraflar arasındaki uyuşmazlık KDV olunca, hemen herkes buna Vergi Mahkemeleri ile Danıştay’ın bakacağını düşünüyor. Ancak, uyuşmazlık KDV ile ilgili olmakla beraber, esas itibariyle alacak verecek meselesi olduğundan, bu uyuşmazlıklara hukuk mahkemeleri ve Yargıtay bakıyor. Bunu peşinen belirtmekte fayda var, çünkü bu konu uygulayıcılarca birbirine çok karıştırılıyor.

Bu konuda Yargıtay’ın yerleşik hale gelen içtihadı; “KDV’nin sorumlusu alıcı ise de, satış sözleşmesinde ve satış bedelinin pazarlığı sırasında bu konu gündeme getirilmemiş ise KDV’nin satış bedeli içinde olduğunun kabul edilmesi gerektiği, yani tarafların sözleşme aşamasında, satış bedeline KDV’nin de dahil olup olmadığına dair bir kararlaştırmada bulunmamaları halinde satıcının KDV’yi satış bedelinden ayrıca gösterip alıcıdan isteyemeyeceği” şeklinde (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 13.10.2004 tarih ve E. 2004/19-456, K. 2004/531 sayılı Kararı).

Sözleşmeye açık hüküm konularak uyuşmazlık önlenebilir!

Uyuşmazlığın çözümü oldukça basit, Maliye’ye sormaya veya dava açmaya hiç gerek yok! Bunun için sözleşmeye KDV’nin bedele dahil mi yoksa hariç mi olduğuna dair açık bir hüküm veya açıklama konulması yeterli. Bu yapıldığı takdirde, taraflar arasında ihtilaf yaşanmaz, tartışmalar başlamadan biter.

KDV’si içinde mi dışında mı tartışması 35 yıldır inatla devam ediyor!

Madem bu kadar basit bir çözüm yolu vardı da, neden 35 yıldır bu tartışma devam ediyor diye düşünebilirsiniz. Bu soruyu ben de defalarca kendime sordum, ancak bir karara varamadım. Hep inatçılık ile dikkatsizlik arasında kaldım. Bu kadar dikkatsizlik yapılacağını sanmıyorum, 35 yıldır tartışması devam ettiğine göre bu olsa olsa inatçılık olabilir. Ha inatçılık derken, rahmetli Hocam Prof. Dr. Şükrü KIZILOT’un inatçılıkla ilgili çok güzel bir fıkrası vardı, birden onu hatırladım:

“Hangisi daha inatçı

–  İKİ arkadaş “inatçılık” üzerine konuşuyorlarmış.

Birincisi demiş ki:

– Ben o kadar inatçıyım ki.. geçen akşam eve geç geldim. Zili çaldım eşim kapıyı açmadı. İnat edip ikinci kez çalmadım ve sabaha kadar kapının önünde bekledim.

Diğeri yanıtlamış:

– O da bir şey mi? Ben evlendiğim gece eşimden bir bardak su istedim. O da

‘Git mutfaktan kendin al’ dedi. Suyumu içtim ve ilk gecemiz olmasına rağmen, yatak odasına gitmedim. Bir battaniye alıp, oturma odasında yattım. Tam 13 yıl oldu, hanımın yanına bir defa dahi gitmedim.

– Peki ama arkadaş, senin iki çocuğun var. Bunlar neyin nesi?

– Sana dedim ya arkadaş, ben çok inatçıyım diye… İnat değil mi onları da sormadım.”

Sözleşme yaparken YMM veya mali müşavirinize mutlaka danışın!

İşletmelerin uygulamada sıkça yaptıkları hatalardan birisi de, sözleşmeleri hazırlarken veya imzalamadan önce YMM veya Mali Müşavirlerine danışmamaları. Sorunların büyük bir bölümü de, zaten buradan çıkıyor. İşletme sahipleri sonradan bunun farkına varıyorlar ama iş işten geçmiş oluyor!

Özellikle mali hükümler içeren sözleşmeler YMM veya Mali Müşavirlere danışılmadan kesinlikle imzalanmamalı. Bu şekilde, sonradan ortaya çıkacak uyuşmazlıklar, daha baştan önlenmiş olur. Bunu belirtmekte özellikle fayda görüyorum!

(Kaynak: Abdullah Tolu / Dünya Gazetesi | 05.11.2020)

Kaynak: http://www.muhasebetr.com/ulusalbasin/haber_oku.php?haber_id=29814

Kurum Kazancının Tespitinde Kabul Edilmeyen Giderler ve Finansman Gider Kısıtlaması

(1) 5520 Sayılı Kurumlar Vergisi Kanununa göre kurum kazancının tespitinde aşağıdaki indirimlerin yapılması kabul edilmez;

a) Öz sermaye üzerinden ödenen veya hesaplanan faizler.

b) Örtülü sermaye üzerinden ödenen veya hesaplanan faiz, kur farkları ve benzeri giderler.

c) Transfer fiyatlandırması yoluyla örtülü olarak dağıtılan kazançlar.

ç) Her ne şekilde ve ne isimle olursa olsun ayrılan yedek akçeler (Türk Ticaret Kanununa, kurumların kuruluş kanunlarına, tüzüklerine, ana statülerine veya sözleşmelerine göre safî kazançlardan ayırdıkları tüm yedek akçeler ile Bankacılık Kanununa göre bankaların ayırdıkları genel karşılıklar dahil).

d) Bu Kanuna göre hesaplanan kurumlar vergisi ile her türlü para cezaları, vergi cezaları, 21/7/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun hükümlerine göre ödenen cezalar, gecikme zamları ve faizler ile Vergi Usul Kanunu hükümlerine göre ödenen gecikme faizleri.

e) Kanunlarla veya kanunların verdiği yetkiye dayanılarak tespit edilen hadler saklı kalmak kaydıyla, menkul kıymetlerin itibarî değerlerinin altında ihracından doğan zararlar ile bu menkul kıymetlere ilişkin olarak ödenen komisyonlar ve benzeri her türlü giderler.

f) Kiralama yoluyla edinilen veya işletmede kayıtlı olan; yat, kotra, tekne, sürat teknesi gibi motorlu deniz taşıtları ile uçak, helikopter gibi hava taşıtlarından işletmenin esas faaliyet konusu ile ilgili olmayanların giderleri ve amortismanları.

g) Sözleşmelerde ceza şartı olarak konulan tazminatlar hariç olmak üzere kurumun kendisinin, ortaklarının, yöneticilerinin ve çalışanlarının suçlarından doğan maddî ve manevî zarar tazminat giderleri.

h) Basın yoluyla işlenen fiillerden veya radyo ve televizyon yayınlarından doğacak maddî ve manevî zararlardan dolayı ödenen tazminat giderleri.

ı) Her türlü alkol ve alkollü içkiler ile tütün ve tütün mamullerine ait ilan ve reklam giderlerinin %50’si. Cumhurbaşkanı bu oranı %100’e kadar artırmaya veya sıfıra kadar indirmeye yetkilidir.

(6322 sayılı kanunun   37.maddesiyle eklenen bent; Yürürlük 01.01.2013)i)Kredi kuruluşları, finansal kuruluşlar, finansal kiralama, faktoring ve finansman şirketleri dışında, kullanılan yabancı kaynakları öz kaynaklarını aşan işletmelerde, aşan kısma münhasır olmak üzere, yatırımın maliyetine eklenenler hariç, işletmede kullanılan yabancı kaynaklara ilişkin faiz, komisyon, vade farkı, kâr payı, kur farkı ve benzeri adlar altında yapılan gider ve maliyet unsurları toplamının %10’unu aşmamak üzere (700 Sayılı KHK’nın 173 üncü maddesiyle değişen ibare; Yürürlük: 09.07.2018) Cumhurbaşkanınca kararlaştırılan kısmı Belirlenecek oranı sektörler itibarıyla farklılaştırmaya (700 Sayılı KHK’nın 173 üncü maddesiyle değişen ibare; Yürürlük:09.07.2018)Cumhurbaşkanı bendin uygulanmasına ilişkin usul ve esasları belirlemeye Maliye Bakanlığı yetkilidir.

05.11.2020

Kaynak: www.MuhasebeTR.com

Vergiye Uyumlu Mükelleflere Sağlanan Vergi İndirimi

I. GİRİŞ

27.05.2020 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan “312 Seri No.lu Gelir Vergisi Genel Tebliği” ile, 7194 sayılı Kanunla Gelir Vergisi Kanunu (GVK)’nun mükerrer 121. maddesindeki vergi indirimi müessesine ilişkin olarak yapılan değişiklikler çerçevesinde konuyla ilgili genel düzenlemelerin yer aldığı 301 Seri No.lu Gelir Vergisi Genel Tebliği’nin ilgili bölümleri revize edilmiş ve düzenlemeye yönelik uygulama usul ve esasları açıklanmıştır. Yapılan düzenleme ile indirimden yararlanma şartları daha da kolaylaştırılarak daha fazla mükellefin indirimden yararlanmasına olanak sağlanmıştır.

Bu çalışmada, uyumlu mükellef indiriminden kimler yararlanabilir, indirim oranı ve azami indirim tutarı, iade durumu, indirimden yararlanma şartları ve tebliğde yer alan önemli hususlara yer verilmiştir.

II. VERGİ İNDİRİMİNDEN KİMLER YARARLANABİLİR?

Gelir Vergisi Kanunu mükerrer 121. maddesinde belirtilen şartları sağlamak kaydıyla, ticari, zirai veya mesleki faaliyeti nedeniyle gelir vergisi mükellefi olanlar ile kurumlar vergisi mükelleflerinden (finans ve bankacılık sektörlerinde faaliyet gösterenler, sigorta ve reasürans şirketleri ile emeklilik şirketleri ve emeklilik yatırım fonları hariç olmak üzere), mükellefler yararlanabilir.

III. VERGİ İNDİRİM ORANI NE KADARDIR?

Gelir Vergisi Kanunu mükerrer 121. maddesinde belirtilen şartları taşıyan mükelleflerin yıllık gelir veya kurumlar vergisi beyannameleri üzerinden hesaplanan verginin %5’i, ödenmesi gereken gelir veya kurumlar vergisinden indirilecek olup, hesaplanan indirim tutarı, 1 milyon Türk lirasından fazla olamaz.

IV. VERGİ İNDİRİM TUTARI ÖDENMESİ GEREKEN VERGİDEN FAZLA OLMASI HALİNDE İADE NASIL OLUR?

Vergi indirimi tutarının ödenmesi gereken vergiden fazla olması durumunda kalan tutar, yıllık gelir veya kurumlar vergisi beyannamesinin verilmesi gereken tarihi izleyen bir tam yıl içinde mükellefin beyanı üzerine tahakkuk eden diğer vergilerinden mahsup edilebilir. Bu süre içinde mahsup edilemeyen tutarlar red ve iade edilmez.

Gelir vergisi mükelleflerinin yararlanacağı indirim tutarı, ticari, zirai veya mesleki faaliyet nedeniyle beyan edilen kazançların toplam gelir vergisi matrahı içerisindeki oranı dikkate alınmak suretiyle hesaplanan gelir vergisi esas alınarak tespit edilir.

V. UYUMLU MÜKELLEFLERE SAĞLANAN İNDİRİMDEN YARARLANMA ŞARTLARI NELERDİR?

Gelir ve kurumlar vergisi mükelleflerinin vergi indiriminden yararlanabilmeleri için;

  • İndirimin hesaplanacağı beyannamenin ait olduğu yıl ile bu yıldan önceki son iki yıla ait vergi beyannamelerinin kanuni süresi içerisinde verilmiş ve indirimin hesaplanacağı beyannamenin verildiği tarih itibarıyla bu beyannameler üzerine tahakkuk eden vergilerin ödenmiş olması,
  • İndirimin hesaplanacağı beyannamenin ait olduğu yıl ile bu yıldan önceki son iki yıl içerisinde haklarında beyana tabi vergi türleri itibarıyla ikmalen, re’sen veya idarece yapılmış bir tarhiyat bulunmaması,
  • Vergi indiriminin hesaplanacağı beyannamenin verildiği tarih itibarıyla vergi aslı (vergi cezaları ile fer’i alacaklar dâhil) 1.000 Türk lirasının üzerinde vadesi geçmiş borcunun bulunmaması,
  • Vergi indiriminin hesaplanacağı beyannamenin ait olduğu yıl ile önceki dört takvim yılında Vergi Usul Kanununun 359. maddesinde sayılan fiillerin işlenmemiş olması,

şarttır.

07.12.2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 7194 sayılı Kanunla GVK’nın mükerrer 121.maddesinde değişiklik yapılarak detayları 312 seri nolu gelir vergisi tebliğinde açıklanmıştır.  Yapılan değişiklikle, vergi indiriminden faydalanılması için gerekli olan şartlar korunurken bu şartlardan, indirimin hesaplanacağı beyannamenin ait olduğu yıl ile bu yıldan önceki son iki yıla ait vergi beyannamelerinin kanuni süresi içerisinde verilmesi ve bu beyannameler üzerine tahakkuk eden vergilerin yasal süresinde ödenmesi şartı esnetilmiş olup, vergi indirimi uygulaması için söz konusu vergilerin yasal süresinde ödenmesi yerine indirimin hesaplanacağı beyannamenin verildiği tarih itibariyla ödenmesinin yeterli olması sağlanmıştır.

VI. KANUNİ SÜRESİ İÇERİSİNDE VERİLMESİ VE TAHAKKUK EDEN VERGİLERİN BELİRTİLEN SÜREDE ÖDENMİŞ OLMASI ŞARTINDA ESAS ALINAN BEYANNAMELER HANGİLERİDİR?

301 seri no.lu Gelir Vergisi Genel Tebliği’nin vergi indiriminden yararlanma şartlarına ilişkin detayların açıklandığı bölümde değişikliğe gidilerek, mükelleflerin vergi indiriminden yararlanılması için indirimin hesaplanacağı beyannamenin ait olduğu yıl ile bu yıldan önceki son iki yıla ait vergi beyannamelerinin kanuni süresi içerisinde verilmiş olması koşulunun uygulamasında esas alınan vergi beyannamelerinin kapsamı daraltılmıştır.

Söz konusu değişiklik öncesinde, kanuni süresi içerisinde verilmesi gereken ve tahakkuk eden vergilerin ödenmiş olması şartında esas alınan beyannamelerin kapsamı, Maliye Bakanlığına bağlı vergi dairelerine verilmesi gereken tüm vergi beyannameleri olarak belirlenmişken yapılan düzenleme sonrasında;

  • Yıllık gelir vergisi ve kurumlar vergisi beyannameleri,
  • Geçici vergi beyannameleri,
  • Muhtasar, muhtasar ve prim hizmet beyannameleri ile
  • Hazine ve Maliye Bakanlığına bağlı vergi dairelerine verilmesi gereken katma değer vergisi ve özel tüketim vergisi beyannameleri

şeklinde tadadi olarak sayılmak suretiyle belirlenmiş ve böylece söz konusu beyannamelerin kapsamı vergi türleri itibariyle sınırlandırılmıştır. Buna göre, Damga Vergisi Beyannamesi gibi Tebliğ’de sayılmamış olan beyannamelerin kanuni süresi içerisinde verilmemesi veya bunlara istinaden tahakkuk eden vergilerin belirtilen sürede ödenmemiş olması durumlarında da vergi indirimi uygulamasından yararlanılması mümkün olacaktır.

VII. SONUÇ

Sonuç olarak 301 Seri Nolu Gelir Vergisi Tebliğindeki şartlarda 7194 sayılı Kanunla Gelir Vergisi Kanunu Mükerrer 121.maddede değişikliğe gidilmiş olup, 312 Seri Nolu Gelir Vergisi Tebliği ile mükellef lehine iyileştirme getirilmiştir. Eski düzenlemeye göre uyumlu mükellef indiriminde yararlanma şartları oldukça zor olmakta birlikte, yararlanan mükellef sayısı sınırlı kalmıştır. Hazine ve Maliye Bakanlığı ise vergi ödemelerini teşvik etmek için şartları kolaylaştırdığını söylemek mümkündür. Söz konusu değişiklikle çok sayıda gelir ve kurumlar mükellefinin uyumlu mükellef indiriminden yararlanabileceğini söyleyebiliriz.

Vergiye gönüllü uyumun sağlanması amacıyla getirilen vergiye uyumlu mükellef indirimi, ülkemizde sık sık söz konusu olan vergi af ve yapılandırmalarının yaratmış olduğu adaletsizlik ve eşitliğin önlenmesi noktasında önemli bir düzenlemedir. Ülkemizde mevcut olan vergi sistemi ve uygulamalarının vergiyi uyumlu mükellefleri ödüllendirmek diğer bir ifade ile af kanunlarıyla eleştiri konusu edilen adaletsiz uygulamaların önüne geçilmek amacıyla vergiye uyumlu olarak tanımlanan mükelleflere, beyannameleri üzerinden hesaplanan verginin %5’i kadar bir tutarın, her hal ve takdirde 1.000.000,00-TL’yi aşmamak üzere, ödenecek vergiden indirim olanağı sağlanmış olacaktır.

05.11.2020

Kaynak: www.MuhasebeTR.com

Serbest Bölgeye Yapılan Hizmet İhracatı

Değerli okurlar, bilindiği üzere serbest bölgelerde bulunan müşterilere bu bölgelerde verilen hizmetler, hizmet ihracatı kapsamında KDV istisnasından yararlanamaz. Ancak 3065 sayılı KDV Kanununun 12. Maddesinde; serbest bölgedeki müşterilere verilen fason hizmetlerin KDV istisnasından yararlanacağı özel düzenlemeye bağlanmıştır. Bunun dışında serbest bölgeye Türkiye’den verilen hizmetlerin KDV istisnasından yararlanması mümkün değildir.

Serbest Bölgeler ülkenin siyasi sınırları içerisinde olmakla birlikte gümrük hattı dışında kaldıklarından bölge içinde yapılan mal teslimleri ile hizmet ifaları KDV’ye tabi değildir. İşte burada en çok yapılan hata söz konusu hizmetin bölge içinde yapılması ile bölge dışından gelip bölge içine yapılması arasındaki farkın bazı durumlarda göz ardı edilmesinden kaynaklanmaktadır. Katma Değer Vergisi Kanununun 17 inci maddesinin 4-ı fıkrasına göre Serbest Bölgelerde verilen hizmetler katma değer vergisinden müstesnadır.

Buna göre, Serbest Bölge Müdürlüğünden alınan “Giriş İzin Belgesi” ne dayanılarak serbest bölgede faaliyette bulunan firmalara serbest bölge içerisinde verilen danışmanlık, müşavirlik, avukatlık v.b hizmetleri için KDV söz konusu değildir. Verilen hizmetlerden dolayı yüklenilen KDV’nin ise indirim konusu yapılması mümkün olmayıp, Katma Değer Vergisi Kanunun 30/a maddesi gereğince olayın özelliğine göre gider veya maliyet unsuru olarak dikkate alınması gerekmektedir.

Ancak, Serbest bölgede faaliyet gösteren işletmelerin vergi daireleri veya sosyal sigortalar kurumu ile ilgili işlemlerin yapılması veya ortaya çıkan hukuki ihtilaflar nedeniyle açılan davaların takibi için serbest bölgeye serbest bölge dışından gelipte verilen danışmanlık, müşavirlik veya avukatlık hizmetleri katma değer vergisinin konusuna girmekte olup bu tür hizmetler istisna kapsamı dışındadır. Serbest bölge dışında verilen bu tür hizmetler için düzenlenen Serbest Meslek Makbuzunda gösterilen KDV’nin genel esaslara göre beyan edilmesi gerekmektedir

Örnek: Bay Z serbest bölgede faaliyet gösteren mükellefi A firmasına vermiş olduğu hizmet karşılığında 1.000 TL KDV hariç fatura düzenlemiştir.

Matrah: 1.000 TL

KDV:     180 TL

Toplam: 1.180

A firmasının kaydı aşağıdaki gibi olacaktır.

—————————————/————————————-

770 GENEL ÖN. GİD.  1.180

320 SATICILAR                                    1.180

—————————————————————————–

05.11.2020

Kaynak: www.MuhasebeTR.com

Sözleşmelere Ait Damga Vergisinde Özellik Arz Eden Hususlar

Damga Vergisinin Konusu Nedir?

488 Sayılı Damga Vergisi Kanununun 1’inci maddesinde “Bu Kanuna ekli (1) sayılı tabloda yazılı kağıtların Damga Vergisine tabi” olduğu hükmüne yer verilmiş olup kanun metnine ekli (1) sayılı tabloda ise; çeşitli Mukavelenameler (Sözleşmeler), Kira Sözleşmeleri, Kefaletler, Teminatlar, İhale Kararları, Resmi daire ve/ veya bankalara ibraz edilen Bilançolar ile İşletme hesabı özetleri, Beyannameler ve Makbuzlar sıralanarak bu kalemlerin her biri için uygulanacak vergi oranlarına ayrıca yer verilmiştir. Örneğin; Normal bir sözleşme için sözleşme bedeline uygulanacak damga vergisi oranı binde 9,48 iken, kira sözleşmesi için bu oran binde 1,89 olarak belirlenmiştir. Kanunun ilk maddesinde bahsi geçen  kağıt teriminden anlaşılması gereken, herhangi bir konuda bir durumu belli etmek veya ispatlamak amacıyla yazıp imzalanan belgedir. Bu yazımızda daha çok Mukavelename ile Kefalet şerhi üzerinde durarak Damga Vergisinin hesaplanmasına dair özellik arz eden hususlara değineceğiz.

Bilindiği gibi 6098 sayılı Borçlar Kanununun 26’ ncı maddesinde sözleşme serbestisi düzenlenmiş olup “Taraflar, bir sözleşmenin içeriğini kanunda öngörülen sınırlar içinde özgürce belirleyebilirler” hükmüne yer verilmiştir. Yine Anayasamızın 48. maddesinde de “Herkes, dilediği alanda çalışma ve sözleşme hürriyetlerine sahiptir” hükmüne yer verilmiştir. Bu bağlamda taraflar ahlaka, adaba, hukuka ve kişilik haklarına aykırı olmamak şartıyla, istediği alanda/konuda karşılıklı irade beyanı ile sözleşme yapabileceklerdir. Tarafların herhangi bir konuda sözleşme yapmalarının nedeni yaptırdıkları iş ya işlemlere hukuki güvence kazandırmak istemelerindendir. Sözleşmedeki şartlara aykırı davranıldığı takdirde mahkemede ya da icra dairelerinde sözleşmenin dayanak belge olarak sunulabilmesi için karşılıklı tanzim ettikleri bu sözleşmelerin resmi nitelik kazanması gerekmektedir. İşte bu resmiyet ancak sözleşmeye ait damga vergisinin tahakkuku/ödenmesi ile mümkündür. 488 Sayılı Damga Vergisi Kanununun 26’ ncı maddesinde “Resmi dairelerin ilgili memurları kendilerine ibraz edilen kağıtların Damga Vergisini aramaya ve vergisi hiç ödenmemiş veya noksan ödenmiş olanları bir tutanakla tespit etmeye veya bunları tutanağı düzenlemek üzere, vergi dairesine göndermeye mecburdurlar.” hükmüne yer verilerek resmi dairelerin ve burada çalışan memurların önlerine gelen sözleşmelere/kağıtlara ait damga vergisini aramadan işlem tesis edemeyeceğini, öncelikle damga vergisinin ödenme şartını arayacağını belirtilmiştir.

Damga Vergisini Mükellefi Kimlerdir?

Damga vergisinin mükellefi sözleşmede imzası bulunanlardır. Sözleşmede imzası bulunanlar damga vergisinin ödenmesi yönünde müteselsilen sorumludurlar. Vergi Dairesi sözleşmede imzası bulunan taraflardan herhangi birisinden yada tamamından damga vergisini tahsil edebilmektedir; zira mezkur kanunun 24’ üncü maddesinde “… birden fazla kişi tarafından imza edilen kağıtlara ait vergi ve cezanın tamamından imza edenler müteselsilen sorumludurlar.” hükmüne yer verilmiştir. Yalnız şunu belirtmek gerekir ki resmi daireler ile kişiler arasında imzalanan kağıtlara ait damga vergisinin mükellefi kişilerdir. Dolayısıyla tanzim edilen kağıtlarda mezkur kanunun 8. maddesinde bahsi geçen resmi idarelerin ( genel ve özel bütçeli idareler, il özel idareleri, belediyeler ve köyler) imzası varsa bu kurumlar damga vergisini ödemekle sorumlu tutulamayacaktır.

Örneğin; ‘Kırıkkale Üniversitesi’ ile taşeron şirket olan ‘Güvenlik Ltd. Şti.’ arasında imzalanan sözleşmede damga vergisi Güvenlik Ltd. Şti’nden aranır. Çünkü Üniversiteler 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu kapsamında Özel Bütçeli idareler arasında sayılmıştır. (Genel ve Özel bütçeli idareler için 5018 sayılı kanuna ekli listeye bkz.)

Mukavelenamelerin (Sözleşmelerin) birden fazla nüshalı olması ve  Sözleşmelerde ‘kefalet’ şerhinin bulunması durumunda Damga Vergisi nasıl hesaplanır?

(a) Nüsha& Suret/fotokopi ayrımı

Konu ile ilgili olarak  488 Sayılı Damga Vergisi Kanununun 5’inci maddesinde düzenleme yapılarak (6728 sayılı kanunun 23 üncü maddesiyle değişen cümle;Yürürlük 09.08.2016)“Bir nüshadan fazla olarak düzenlenen kâğıtlardan, maktu vergiye tabi olanların her bir nüshası ayrı ayrı aynı miktarda; nispi vergiye tabi olanların ise sadece bir nüshası damga vergisine tabidir.” hükmüne yer verilmiştir.

Konuyu daha iyi anlamak için “Nüsha” ve “Suret” ayrımını açıklığa kavuşturmak yararlı olacaktır. Şöyle ki; nüsha; bir kağıdın birden çok defa düzenlenmesi ve her kağıdın ayrıca ıslak imza/e-imza ile imzalanmasıdır. Suret ise aslı gibi olan ve aslının fotokopisi diyebileceğimiz yetkili kişinin aslı gibidir kaşesini/imzasını taşıyan, taraflarca ayrıca imzalanmayan kağıttır. Dolayısıyla 09.08.2016 tarihinden itibaren imzalanan birden çok nüshalı nispi vergiye tabi sözleşmelerde sadece tek nüsha üzerinden damga vergisi hesaplanacak, maktu kağıtlarda ise her bir nüsha için ayrı ayrı ve  aynı oranda damga vergisi hesaplanacaktır. Konu ile ilgili olarak yayımlanan Gelir İdaresi Başkanlığı’nın 30.03.2010 tarih ve 19 sayılı Damga Vergisi Sirküsünde; “…mezkur kanuna ekli (1) sayılı tabloda yazılı şartları haiz kâğıtların resmi dairelere ibraz edilecek ‘suretleri’ maktu damga vergisine tabibidir.” hükmüne yer verilmiş olup resmi dairelere ibraz edilen suret/fotokopi için maktu damga vergisi tutarı 0,80 TL olarak belirlenmiştir. Örneğin; Resmi idarelere ibraz edilen Bir kira sözleşmesinin fotokopisi için, velev ki nispi tutarlı bir sözleşme olsun, maktu oranda damga vergisi tahsil edilmesi gerekmektedir.

(b) Kefaletli (Adi ve Müteselsil Kefilli)Kira Sözleşmeleri

488 Sayılı Damga Vergisi Kanununun 6’ncı maddesinde “Bir kağıtta biribirinden tamamen ayrı birden fazla akit ve işlem bulunduğu takdirde bunların herbirinden ayrı ayrı vergi alınır. Bir kağıtta toplanan akit ve işlemler birbirine bağlı ve bir asıldan doğma oldukları takdirde Damga Vergisi, en yüksek vergi alınmasını gerektiren akit veya işlem üzerinden alınır.” hükmüne yer vermiştir. Örneğin bir sözleşme içeriğinde hem kira ile ilgili hem de kiradaki gayrımenkulün onarımı ile ilgili hükümlere yer verilerek bedel belirlenmiş ise birbirinden bağımsız olan farklı iki akit için ayrı ayrı damga vergisi alınacaktır.

Başta da bahsettiğimiz gibi kira sözleşmeleri, sözleşme süresi baz alınarak kira bedeli üzerinden binde 1.89 oranında damga vergisine tabidir. Kefalet şerhi için damga vergisi oranı ise binde 9.48’dir.( Oranlar ile ilgili detaylı bilgi için Bu Kanuna ekli (1) sayılı tabloya bkz.)

Bazı kira sözleşmelerinde tarafların tercihine göre kefilin de imzası olabilmektedir. Dolayısıyla kefilli olarak düzenlenen kira sözleşmelerinde damga vergisi hesaplanırken kira bedeline farklı oranlar uygulanarak Damga Vergisi hesaplanacaktır. Şayet Kira sözleşmesinde tarafların yanında “Müteselsil Kefil” ya da “Müşterek borçlu” şerhi ile ‘kefilin’ de imzası bulunuyorsa kira bedeli binde 9.48 oranında damga vergisi ile çarpılarak hesaplanacaktır. Buradaki kira sözleşmesi için ayrıca binde 1.89 oranı uygulanmayacaktır; çünkü “Müteselsil Kefil” ya da “Müşterek borçlu” şerhi kiralama işleminden doğmuştur dolayısıyla birbirine bağlı ve bir asıldan doğma olan işlemlerde Damga Vergisi, en yüksek vergi alınmasını gerektiren  işlem üzerinden alınır ki bu durumda en yüksek vergi alınması gerektiren işlem binde 9.48 oranlı kefalet şerhidir. Eğer ki kira sözleşmesinde sadece “kefil” ya da “adi kefil” şerhi varsa bu durumda toplam kira tutarı üzerinden “adi kefil” için ayrı (binde9,48) ve kira sözleşmesi için ayrı (binde1,89) olmak üzere toplamda binde 11,37 oranı uygulanarak damga vergisinin hesaplanması gerekmektedir. Taraflar arasında imzalanan kira sözleşmesinin (diğer sözleşmeler için de bu geçerlidir) tanzim tarihini izleyen 15 gün içerisinde Damga Vergisinin beyan edilip ödenmesi gerekmektedir, aksi durumda Vergi Dairesince her geçen gün için gecikme zammı/faizi da tahsil edilerek cezalı tarhiyat yapılacaktır. Ancak Sürekli Damga Vergisi mükellefiyet kaydı olan mükellefler bu ay içerisinde tanzim ettikleri sözleşmelere ait damga vergisini izleyen ayın 23’üne kadar beyan edip 26’sına kadar ödeyebilmektedir. Örneğin Bankalar ya da Anonim Şirketlerin zorunlu olarak sürekli damga vergisi mükellefiyet kaydı açtırmaları ve bir ay içinde yaptıkları sözleşme vs ait damga vergisini izleyen ayın 26’sına kadar beyan edip ödemesi gerekmektedir. (Not: Sürekli Damga Vergisinde beyan ve ödeme süresinin 29.03.2019 tarih ve 115 no.lu Vergi Usul Kanunu (VUK) sirküsü ile 26’sı olarak belirlendiği unutulmamalıdır.)

Örnek: Bay A İş yerini 01.11.2020 tarihinde X Ltd. Şti’ye 5 yıllığına yıllık Net 12.000,00 TL karşılığında kiraya vermiştir. Kira sözleşmesinde “Adi Kefil” şerhi ile Bay B’nin de imzası bulunmaktadır. Bu durumda damga vergisi nasıl hesaplanır? (Tarafların Sürekli Damga Vergisi Mükellefiyet Kaydının bulunmadığı varsayılacaktır)

Formül= [Brüt yıllık Kira bedeli x oran] x yıl sayısı.
Brüt kira hesaplama = yıllık net kira/0,80 şeklinde hesaplanabilir.
Brüt Kira = 12.000,00/(bölü) 0,80 = 15.000,00 TL x 5 Yıl = 75.000,00 TL

75.000,00 x binde 11.37 = 852,75 TL damga vergisinin 16.11.2020 tarihine kadar Vergi Dairesine beyan edilip ödenmesi gerekmektedir. (Adi kefilli Kefalet için binde 9,48 +Kira Sözleşmesi için binde 1,89 olmak üzere toplamda 11,37 oranı uygulanmıştır.)

Damga Vergisinden İstisna Olan Bazı Kira Sözleşmeleri

Damga Vergisinden istisna olan akit ve kağıtların yer aldığı mezkur kanununa ekli (2) no.lu tabloya da kısaca değinmekte yarar var. Bazı sözleşme ve kağıtlar Damga vergisinden istisna edilmiştir. Konumuzla ilgili olan bir kaç tane istisnayı şöyle sıralayabiliriz:

  • Sabit istihsal(üretim) araçlarına ait kira mukavelenameleri.
  •  Dernek ve vakıflarca yerleşim yeri, gerçek kişilerce mesken olarak kullanılmak üzere kiralanan ve iktisadî işletmelere dahil olmayan taşınmazlara ilişkin kira mukavelenameleri ile bu mukavelenameler üzerine konulacak kefalet şerhleri ve teminatlar.
  • Gelir vergisinden muaf esnaf, muaf serbest meslek erbabı ile basit usulde vergilendirilen mükellefler tarafından işyeri olarak kullanılmak üzere kiralanan ve iktisadî işletmelere dahil olmayan taşınmazlara ilişkin kira mukavelenameleri ile bu mukavelenameler üzerine konulacak kefalet şerhleri ve teminatlar.

Örneğin; Basit Usule tabi olan bir mükellefe iş yerini kiraya veren Bay A’dan ya da Basit usul mükellefinden sözleşmenin damga vergisi aranmayacaktır. Yin konut kira sözleşmelerinden de damga vergisi alınmayacaktır.

Sonuç

Belli bir durumu ispat etmesi ve hukuki açıdan delil olma niteliğini taşıması bakımından sözleşmelerin resmiyet kazanabilmesi için, sözleşmenin tanzim tarihini izleyen 15 (onbeş) gün içerisinde yetkili Vergi Dairesi Müdürlüğüne başvurarak sözleşmeye ait damga vergisinin yatırılması tarafların ilerleyen zamanlarda hukuki ve vergisel yönden mağduriyet yaşamasının önüne geçecektir. İki tarafın imzasını taşıyan Kira sözleşmelerinde kira bedeli üzerinden binde 1,89 oranında; tarafların yanında kefilin de imzasının bulunması durumunda binde 11,37 oranında; müteselsil kefilli kira sözleşmelerinde ise binde 9,48 oranında damga vergisi tahsil edilecektir.

Kaynakça:

  1. 488 Sayılı Damga Vergisi Kanunu
  2. 6098 sayılı Borçlar Kanunu
  3. 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu
  4. 30.03.2010 tarih ve 19 sayılı Damga Vergisi Sirküleri
  5. 29.03.2019 tarih ve 115 no.lu VUK Sirküleri

05.11.2020

Kaynak: www.MuhasebeTR.com

Geçici Vergilerden Kalıcı Vergilere: Deprem Vergisi

Hükümetler tarafından geçici olduğu ilan olunan bir politikanın zamanla kalıcı hale gelmesi dünya genelinde bilinen bir durumdur. Söz konusu politikadan vazgeçilmesi maliyetli veya devam ettirilmesi kazançlı olabilir. Örneğin bir fuar için 1889’da inşa edilen Eiffel Kulesinin bulunduğu alanda kalma süresi 20 yıl olarak planlanmış olsa da kule bugün hala yerindedir. Üstelik zamanla şehrin simgesi haline gelmiş ve ülkenin turizm potansiyeline ciddi katkı sağlamıştır. Vergi politikaları da zamanla kalıcı hale gelebilen hükümet politikalarının bir ayağını oluşturmaktadır. Savaş, salgın, ekonomik kriz gibi olağanüstü olayların yaşandığı yıllar, ek ve yeni vergilere başvurulan zamanlardır. Bu dönemlerde artan milliyetçilik ve aşırı duygusallık vergileri ödeyen halkın ekonomik rasyonellikten uzaklaşmasına önayak olmaktadır. Sonuçta zorlu yıllar atlatılsa dahi bu dönemlerde uygulamaya koyulan vergiler toplanmaya devam olunmaktadır.

Ölüm ve Verginin Kati Olduğu Yıllarda Geçici Vergiye İnanmak

Geçici vergiler dendiğinde akla genellikle gelir, kurumlar, KDV gibi çağımız mükellefinin alışık olduğu ana akım vergiler gelmemektedir. Oysa gelir vergisinin ilk uygulamaları birçok ülkede bu şekilde gerçekleşmiştir. Örneğin Büyük Britanya’da William Pitt döneminde Gelir Vergisi ilk kez uygulanmıştır. Verginin amacı Napolyon savaşlarının masraflarının karşılanmasıdır. Henry Addington tarafından kaldırılan vergi bu sefer Adddington’ın kendisi tarafından Waterloo Savaşı’nın finansmanı için yeniden getirilmiştir. 1815 yılında tekrar kaldırıldığında o kadar kötü şöhrete sahiptir ki vergiyle bağlantılı tüm dokümanlar yakılmıştır. Buna rağmen 1842 yılında Sör Robert Peel tarafından vergi tekrar uygulamaya konulmuştur. 19. yüzyılın geri kalan kısmı siyasetçilerin gelir vergisinin kaldırılacağına yönelik vaatleriyle doludur.

Kanada Gelir Vergisi’nin uygulanmaya başlaması da benzer bir hikâyeyi barındırmaktadır. Birinci Dünya Savaşının en zorlu yıllarından birisi olan 1917 yılında Savaş Gelir Vergisi adıyla uygulamaya konulan verginin geçici bir tedbir olduğuna inanılmıştır. Uygulanan vergi ile hem kişisel hem de kurumsal kazançlar vergilendirilmiştir. Dönemin Maliye Bakanı Sör Thomas White’a göre savaş sonrasındaki yıllarda vergi yeniden gözden geçirilecektir. Savaş bitmesine rağmen masrafları bitmemiştir. Borçlar ve gazilere ödenen aylıklar bu masraflara örnek gösterilmektedir. Bütçenin yükü artınca 1920 yılında gelir vergisi yanına satış vergileri de eklenmiştir. 1948 yılında Savaş Vergisi Kanunu, Kanada’nın modern gelir vergisi kanuni ile değiştirilmiş vergi günümüze kadar kesintisiz bir şekilde gelmiştir.

Kayzer II. Wilhelm tarafından 1902 yılında Köpüklü Şarap Almanya’da vergilendirilmeye başlanmıştır. Verginin amacı Kayzer Wilhelm Kanalı’nın (Veya diğer adıyla Kiel Kanalı’nın) ve İmparatorluk Donanmasının masraflarının karşılanmasıdır. Sadece 1905 yılında 11 milyon şişe içki vergiye tabi tutulmuş olup hatıra sayılır bir gelir yaratmıştır. 1933 yılında ekonomik krizle mücadele amacıyla yürürlükten kaldırılan vergi 1939 yılında savaş giderlerinin karşılanması için yeniden yürürlüğe konmuştur. Bu sefer de vergi geliri denizaltı üretimi için kullanılmıştır. Avusturya’da uygulanan aynı nitelikteki vergi 2005 yılında kaldırılsa da söz konusu vergi Almanya’da halen yürürlükte bulunmaktadır.

Yakıt Tüketim Vergisi (Gasoline Excise Tax) ve Telefon Tüketim Vergisi(Telephone Excise Tax) ABD tarafından uygulanan, geçici olduğu düşünülen ancak uzun yıllar yürürlükte kalan vergilerdir. Yakıt Tüketim Vergisinin ilk kez uygulanmaya konulmasına yönelik çabalar ABD’de ciddi sosyal hareketlerin yaşandığı (1897 – 1920)İlerleme Dönemine denk gelmektedir. Galon başına 2 Sent vergi öngörülmüş olmakla beraber teklif reddedilmiştir. Büyük Durgunlukla beraber 1932 yılında yasalaşan Gelir Kanunu ile Federal Hükümet ilk kez yakıttan galon başına 1 sent vergi toplamaya başlamıştır. Telefon Tüketim Vergisi, 1898 yılında Amerikan İspanyol Savaşını finanse etmek için ilk kez uygulanmıştır. 1924 yılında kaldırılan vergi 1932 yılındaki Gelir Kanunu ile geri dönmüştür. 1990 yılında yürürlükten kalkacak şekilde yasalaşsa da bu yılda yapılan yasal bir değişiklikle kalıcı hale getirilmiştir. Geçici olarak yürürlüğe konmakla beraber kalıcı hale gelen vergilere daha fazla örnek verilmesi olanaklıdır.

Deprem Vergileri ve Deprem Vergileri Nerede Kullanıldı Sorunsalı

4481 sayılı 17.8.1999 ve 12.11.1999 Tarihlerinde Marmara Bölgesi ve Civarında Meydana Gelen Depremin Yol Açtığı Ekonomik Kayıpları Gidermek Amacıyla Bazı Mükellefiyetler İhdası ve Bazı Vergi Kanunlarında Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun uyarınca bir takım ek ve yeni vergiler 1999 yılının sonlarına doğru mali hayatımıza giriş yapmıştır. Ek Gelir Vergisi, Ek Kurumlar Vergisi, Ek Emlak Vergisi, Ek Motorlu Taşıtlar Vergisi, Özel İletişim Vergisi ve Özel İşlem Vergisi bu vergilerin arasındadır. Bu vergilerden sadece Özel İletişim Vergisi günümüzde toplanmaya devam edilmektedir. Dolayısıyla “Deprem Vergisi” ifadesiyle anlatılmak istenen vergiler genel anlamda bu vergilerdir.

Deprem Vergileri nereye harcandı sorusu siyasi bir tartışma olmakla beraber teknik olarak doğru değildir. Şöyle ki, bu mantıkla Almanların halen Kayzer Wilhelm’in gemilerinin, İngilizlerin Waterloo Savaşı’nın, Kanadalıların Birinci Dünya Savaşı’nın, Amerikan vatandaşlarının Büyük Durgunluğun ve İspanyol Savaşı’nın masraflarını ödüyor olması gerekir.  Oysa vergiler karşılıksız olarak toplanmaktadır. Verilen vaatler her ne olursa olsun bu vergiler bütçenin temel bir parçası haline gelmiştir. Bizim bütçemizde de sistematik gereği fonlar bir havuzda toplanmakta ve çeşitli kamu harcamaların karşılanmasında kullanılmaktadır. Yani deprem vergisi olarak adlandırılan bu vergilerden elde edilen kazançlar bir fon gibi doğrudan depremle ilgili konularda kullanılmak zorunda değildir.

Esasen sorulması gereken soru Özel İletişim Vergisi’nin halen neden var olduğudur. Deprem vergilerinin yasalaştıran Kanunun ismi, yasalaşma dönemi ve fiili gerekçesi uyarınca 1999 yılındaki Depremin yaralarının sarıldığının anlaşılması ile beraber bu verginin yürürlükten kalkmış olması gerekir. Verginin neden halen yürürlükte olduğu belki 2001 yılından başlayarak her yıl sorulacak bir soru olması gerekirken ülkemizin aklına genelde yaşanan her depremle beraber gelmektedir. Dikkat edilirse deprem vergilerinin kaldırılması hiçbir siyasi partinin vaadi değildir. Mevcut iktidar değişse bile özel iletişim vergisi muhtemelen hayatımızda kalmaya devam edecektir. Dolayısıyla bazı siyasi partilerin başlattığı bu tartışma samimi değildir.

Depremin Vergisi Olmaz

Ülkemizde uygulanan Deprem Vergileri fon toplama açısından başarılı olmasına karşın kalıcı vergiler haline dönüştürülmesi oldukça hatalıdır. Bir Büyük Buhran, İkinci Dünya Savaşı ikinci kez yaşanmayacak olmasına karşın aktif fay hatları üzerinde yer alan ülkemiz deprem gerçeğiyle yaşamak zorundadır. Dolayısıyla iktidar kim olursa olsun yaşanacak her depremde aynı diyaloglar tekrarlanacaktır. Doğru yaklaşım Özel İletişim Vergisi’nin yürürlükten kaldırılmasıdır. Devlet istediği zaman farklı bir isim ve sistematikle aynı konu üzerinde ikinci vergi ihdas etme gücünü elinde bulundurmaktadır. Kaldı ki gelecekteki depremlere vergisel bir çözüm üretmek için vergi toplanması yerine bazı vergilerden vazgeçilmesi daha modern bir yaklaşım olacaktır.

Deprem gibi felaketlerle mücadele için özel sektörün aktif katılımıyla bir fon kurulması gündeme alınmalıdır.  Kamusal mahiyet taşımayacak bu fona yapılan katkıların vergi matrahından düşülmesine izin verilerek ve karşılıksız bir miktar para devlet tarafından fona devredilerek kamusal katkı sağlanabilecektir. Yönetimi bağımsız ve dış denetime tabi fonun faaliyetleri depremde açılan yaraların sarılmasıyla sınırlı olmalıdır. Japan Relief Fund(Japan Society), The Italy Earthquake Relief Fund, South Asia Earthquake Relief Fund gibi başarılı fon uygulamalarının mirasından yararlanılmalı ve hibrit bir yapı ortaya çıkarılmalıdır. Bu tarz fonlar kitle fonlamasıyla ciddi miktarlara ulaşabilmekte ve hatta hükümet veya kamusal kuruluşlara nazaran yurtdışı yardımları daha kolay toplayabilmektedir.

Son olarak vatandaşımız ödediği verginin peşine düşmek zorundadır. Geçici vergileri kalıcı hale getiren ne savaşlar, ne buhranlar ne de iktidarlardır. Nihayetinde bu vergileri kalıcı hale getiren halkın durumu kanıksaması ve vergilere karşı oluşan duyarsızlıktır.

İzmir’de hayatını kaybeden vatandaşlarımıza Allah’tan rahmet, yakınlarına başsağlığı ve yaralılara acil şifalar diliyoruz. Bir daha aynı acıların yaşanmaması, aynı konuların tartışılmaması dileğiyle…

05.11.2020

Kaynak: www.MuhasebeTR.com

213 Sayılı VUK’ un 160/A Maddesiyle Sahte Belge Düzenleyicilerin Şah Damarı Kesilebilecek Mi?-3

Bilindiği üzere, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’na(VUK), 5/12/2019 tarihli ve 7194 sayılı Kanunla, “Mükellefiyet kaydının analiz ve değerlendirme sonuçlarına bağlı olarak terkini” başlığıyla 160/A maddesi ilave edilmiştir. Konuyla ilgili usul ve esasları belirlemek üzere 520 Sıra No’lu VUK Genel Tebliği 07.10.2020 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe girmiştir.

Bir önceki yazılarımızda, yapılan yasal ve idari düzenlemenin esasları belirtilmişti. Getirilen düzenlemeler, özetle; sahte belge düzenleme riskinin yüksek olduğu tespit edilenlerin mükellefiyetinin sonlandırılması ve haklarında vergi incelemesinin başlatılması öngörülmüştür. Bu kapsamdaki mükelleflerin yeniden mükellefiyet kaydı açabilmesi için bir ay içerisinde bağlı olunan vergi dairesine başvuruda bulunması, belirlenen tutarda teminat göstermesi ve vergi borçlarının ödenmesi gerekmektedir. Ayrıca bu kapsamdaki mükellefler, yeniden mükellefiyet kaydı açılması durumunda elektronik belge sistemine tabi olacaktır. Aynı şekilde ödeme ve tahsilatlarından, ilgili dönemde geçerli fatura düzenleme alt sınırını aşanların, aracı finansal kurumlar aracılığıyla yapılması yükümlülüğü getirilmiştir. Öte yandan getirilen diğer yükümlülükler; mükellefiyeti terkin edilenlerin ve 153/A maddesi kapsamında bunlarla ilişkili olan kişilerin yeni mükellefiyet kurabilmesi için belirlenen tutarda teminat göstermesi ve terkini yapılan mükellefiyetin vergi borçlarının ödenmesidir.

Bu yazımızda ise ‘sahte belge’ ile ilgili getirilen bu uygulamaya katkı olması bakımından sahte belge düzenleme(SBD) ve sahte belge kullanma(SBK) ile mücadelede alınması gereken diğer tedbirlere ve konuyla ilgili önerilere yer verilecektir.

Maalesef ticari hayatta talep gören sahte belge olayı, ülkemizde rekabet eşitsizliğini oluşturmada ve kayıt dışılığın artmasında önemli bir etkendir. Sahte belge ile mücadele kapsamında vergi mevzuatımıza 2019 yılında giren 213 sayılı VUK’ un 160/A maddesi, kayda değerdir ve küçümsenmemesi gerekir. Bu madde kesin bir çözüm getirmeyebilir ama sahte belge düzenlemeyi önlemede önemli bir aşama sağlanacağı düşünülmektedir. Bu uygulamanın daha başarılı olmasına katkı bakımından aşağıda bazı önerilerimiz olacaktır. Önerilerimizin bir kısmı için idari düzenleme, bir kısmı için ise yasal düzenleme gerektirmektedir.

1- Sahte belge düzenleme riskinin yüksek olduğu tespit edilenler hakkında gerekli işlemlerin yapılması amacıyla vergi daireleri nezdinde komisyon kurulması öngörülmüştür. Bu durum, her bir vergi dairesinde ayrı bir komisyon kurulmasını gerektirmektedir. Ancak bilindiği üzere vergi dairesi başkanlığı ve defterdarlıklar bünyesinde İzah Değerlendirme Komisyonu(İZDK) bulunmaktadır. Her bir vergi dairesinde ayrı bir komisyonun kurulması uygulama farklılığı doğurabilecektir. Ayrıca mal müdürlüklerinde ve bazı vergi dairelerinde personel ve imkan yetersizliği olabileceğinden ve komisyonun yapısı bakımından daha uygun karar verebilmek adına, sahte belge düzenleme riskinin yüksek olduğu tespit edilenler hakkındaki kararın söz konusu bu İzah Değerlendirme Komisyonları tarafından verilmesi gerektiği düşünülmektedir.

2- Artık klasik inceleme yöntemlerinden farklı yöntemler kullanılmalıdır. Vergi inceleme elemanları, artık SBK incelemelerinden kurtulmalıdır. Mesela SBK’ ya yönelik işemrileri vergi incelemesi ile değil, Vergi Denetim Kurulu Başkanlığı(VDK) bünyesinde kurulan İzah Değerlendirme Komisyonu(İZDK) vasıtasıyla sonuçlandırılabilir. Vergi incelemesinin prosedürü çok, süreçleri ise zaman almaktadır. İkinci olarak, SBK incelemelerinin büyük bir çoğunluğu bilmeyerek sahte belge kullanıldığı kanaatiyle sonuçlandırıldığı ayrı bir gerçektir. İdare, özellikle e-belge, e-defter, defter beyan sistemi ve Form Ba-Bs aracılığıyla artık mükellefin hangi belgeleri kullanıp kullanmadığını rahatlıkla tespit edilebilecek bir aşamadadır. Ayrıca VDK’ da 01.01.2020 den itibaren e-tebliğ dönemi başlamıştır. Dolayısıyla sonuçlandırma işleminin çok daha kısa sürede ve etkin bir şekilde yapılabileceği düşünülmektedir. Belli tutarın altındakilerin işlemleri zaten bu Komisyonlar aracılığıyla yapılmaktadır ve vergi incelemesi yönteminden daha hızlı sonuçlar alınabilmektedir. Bu nedenle SBK’ ya dönüşen işemrilerinin, VDK’ya bağlı Daire Başkanlıklarındaki İzah Değerlendirme Komisyonları vasıtasıyla sonuçlandırılmasının daha pratik ve verimli olacağı, sadece SBD’ ye dönüşebilecek riskli SBK işemrilerinin inceleme ile sonuçlandırılması gerektiği düşünülmektedir.

3- Sahte belge düzenleyenlerle ilgili getirilen söz konusu bu yeni düzenlemenin, bir farklılaştırma sağlayacağı muhakkaktır. Ancak en az bu durum kadar önemli bir husus daha vardır: sahte belgeye olan talebin de kırılması gerektiğidir. Sahte belge düzenleyen ve kullananların farklı ve daha ağır bir vergi mevzuatına tabi olunacağının bilinmesi sağlanmalıdır. Şu anki vergi mevzuatımıza göre sahte belge kullanan mükelleflerin özel esaslara tabi olmaları dışında çokta farklı bir uygulamaya tabi değiller. Özel esaslara tabi olması hususu vergi iadeleri ile ilintili olduğundan mükelleflerin çokta endişelendiği bir husus değildir. Bu anlayışın kırılması gerekmektedir. Anlayış olarak; sahte belge kullanmak, sahte belge düzenlemek kadar endişe edilecek bir durum olmalıdır.

Sahte belge düzenleme fiilinden kaynaklanan vergi ve cezalar zaten uzlaşma kapsamı dışındadır. Burada sahte belge kullananlar içinde benzer bir düzenleme getirilebileceği düşünülmektedir. Mesela, ilk sahte belge kullanma tespitinde uzlaşma kapsamında kabul edilmesi, sonraki tespitte uzlaşma kapsamı dışına çıkarılması, bir sonraki tespitte ise savcılığa suç duyurusunda bulunulması gibi hususların getirilmesi sahte belge kullanımını minimize edeceği tahmin edilmektedir.

Aynı şekilde geçmiş son 10 yılda, alacakların yapılandırılması ve matrah/vergi artırımını içeren 6111, 6736 ve 7143 sayılı Kanunlar çıkarılmıştır. İleride bunlara benzer Kanunlar çıkarılması halinde(-ki TBMM’nin gündeminde benzer bir düzenlemenin olduğu konuşulmaktadır), sahte belge düzenleyenler ve sahte belge kullananlar için farklı ve daha ağır bir yapılandırma şartlarına tabi tutulması gerekmektedir. Bunun caydırıcı bir uygulama olacağı düşünülmektedir.

4- Sahte belge düzenleyen ve kullananların ticari hayatta farklı ve daha ağır bir mevzuata tabi olunacağının, ticari faaliyetinde daha dezavantajlı şekilde rekabete mazur kalınacağının bilinmesi gerekmektedir. Mükelleflerin bu kapsama girmesi halinde zaman zaman çıkarılan veya hali hazırda yürürlükte olan muafiyet, istisna, teşvik, destek, yardım ve benzeri hususlardan tamamen veya kısmen faydalandırılmaması veya ağır koşullar altında faydalandırılması halinde, sahte belge düzenleme ve kullanımının azalacağı düşünülmektedir.

5- 213 sayılı VUK’ ta yer alan vergi mahremiyeti içeren düzenlemelerin yeniden gözden geçirilmesi elzemdir. Özellikle sahte belge düzenleyicilerin ve (ikinci veya üçüncü tespite tabi kılınan)sahte belge kullanıcıların; banka, noter, meslek odası, tapu, sosyal güvenlik kurumu, gümrük, belediye ve benzeri kurum ve kuruluşlardaki iş ve işlemlerinde farklı ve daha ağır müeyyidelere tabi olacak şekilde bu maddenin yeniden gözden geçirilmesi gerektiği düşünülmektedir. Verginin güvenliği ve sistemsel kontroller bağlamında, ilgili birimlere ek yetki ve sorumlulukların getirilmesi uygun olacaktır.

6- Maalesef bazı mükellefler, genel olarak katma değer vergisi(KDV) ödememek için hesaplanan KDV ile İndirilecek KDV’yi denkleştirme cihetine gitmektedir. Her ne kadar bütçe gelirleri arasında yer alan KDV, vergi türü itibariyle önemli bir yekun tutsa da esas itibariyle bu vergi, kurumsallaşan büyük işletmeler tarafından yüklenilmektedir. Bu anlamda KDV ödemesinin tabana yayıldığını söylemek güçtür. Bunun önemli bir nedeni ise KDV’nin yüksek olduğu algısı vardır. Bu nedenle KDV’de istisnaların daraltılması, KDV oranın belli oranlarda ve sektörlerde azaltılması, KDV yönünden hasılat esaslı vergilendirme uygulamasına geçişlerin artırılması veya zorunlu kılınması gibi hususların ayrıca düşünülmesinde fayda vardır.

7- Serbest Muhasebeci Mali Müşavirlerin(SMMM), bu mücadelede çok önemli bir aktör olduğu hususu unutulmamalıdır. Ülkemizde beyana dayalı bir vergi sistemi mevcuttur. Ağırlıklı olarak beyan ve bildirimler, SMMM’ ler tarafından yapılmaktadır. Yaptıkları iş çok kıymetli ve değerlidir. Ön kontrol sürecinde olmaları bakımından yaptıkları işin en az vergi incelemesi kadar ehemmiyet taşıdığı da aşikardır. Getirilen bu yeni uygulamaya katkı sunanlar ödüllendirilmeli ancak sistemi bilinçli şekilde engelleyenlere de bazı müeyyideler getirilmesi gerektiği düşünülmektedir. Evet denilebilir ki, SMMM’ ler için zaten mali ve disiplin yönünden sorumlulukları bulunmaktadır. Ancak sorumluluk müessesesinin iyi ve etkin şekilde işlediği söylenemez ve yeterli bir çözüm de değildir. Burada önemli olan önleyici kontrol mekanizmasının oluşturulması gerektiğidir. Kanaatimizce; her SMMM, defterini tuttuğu mükelleflerin sahte belge düzenleme ve kullanma tespitlerine göre mükellef odaklı performans puanına tabi tutulmalıdır. Ayrıca buna başka kriterler de dahil edilebilir. Mükellef odaklı performans puanının yüksek olması bir avantaj olmalı, düşük olmasının bir olumsuzluk sonuç doğuracağı bilinmelidir. Örneğin yapılacak olumsuz tespitlere göre puan düşürülecek ve bunun sonucunda, karnesinin belli puanın üstünde kalanlara, belli tutar ve vergi türünde vergi iadesi için rapor düzenleme yetkisi ve/veya buna benzer yetkilerin, avantajların verilmesi düşünülebilir. Belli puanın altında kalanlar ise, belli müeyyidelere tabi tutulabilir. Örneğin sahte belge düzenleyiciden kaynaklı puan azalışları nedeniyle mali sorumluluk gereği belli tutarda teminat istenmesi ve defter tutma kotasının/sınırlandırılmasının getirilmesi, sahte belge kullanıcılardan kaynaklı belli puan azalışları nedeniyle de defter tutma kotasının/sınırlandırılmasının getirilmesi gibi hususlar düşünülebilir. Ayrıca bu puanlama, SMMM’lere gelir vergisi iadesinin yapılmasında bir kriter olarak da düşünülebilir.

Sonuç olarak;

213 sayılı VUK’ un 160/A maddesi ile getirilen esas düzenlemeler; sahte belge düzenleme riskinin yüksek olduğu tespit edilenlerin, mükellefiyetinin sonlandırılması ve haklarında vergi incelemesinin başlatılması, yeniden mükellefiyet kaydı açabilmesi için ise bir ay içerisinde bağlı olunan vergi dairesine başvuruda bulunması, belirlenen tutarda teminat göstermesi ve vergi borçlarının ödenmesidir. Söz konusu düzenlemeyle, sahte belge düzenleyicilerin hareket alanında bir kısıtlama sağlanacağı düşünülmektedir. Bu açıdan söz konusu düzenleme, önemlidir ve küçümsenmemesi gerekir.

Artık ‘sahte belge’ ile mücadelede, anlayış değişikliğine ihtiyaç olduğu bilinmelidir. Var olan klasik yöntemlerin yetersiz kaldığı gerçeğini görmemiz gerekmektedir. Bu açıdan vergi, ceza ve ticari mevzuatımızın gözden geçirilmesi gerektiği düşünülmektedir.

Getirilen söz konusu yeni uygulamaya katkı olması bakımından sahte belge düzenleme ve sahte belge kullanma ile mücadelede alınması gereken tedbirler ve konuyla ilgili önerilerimiz;

-SBD riskinin yüksek olduğu tespit edilenler hakkındaki kararın, vergi dairesi başkanlığı/ defterdarlıklar bünyesindeki İzah Değerlendirme Komisyonu tarafından verilmesi,

-Sahte belge kullanmaya yönelik işlerin, vergi incelemesi ile değil VDK’ ya bağlı Daire Başkanlıklarındaki İzah Değerlendirme Komisyonları vasıtasıyla sonuçlandırılması,

-Sahte belge düzenleyen ve sahte belge kullananların farklı ve daha ağır bir vergi mevzuatına tabi olması,

-Sahte belge düzenleyen ve sahte belge kullanan mükelleflerin ticari hayatta daha ağır rekabet koşullarına, ağır yaptırıma ve ek müeyyidelere tabi olması,

-Katma değer vergisi türünde istisnaların daraltılması, KDV oranının belli oranlarda ve sektörlerde azaltılması, KDV yönünden hasılat esaslı vergilendirme uygulamasına geçişlerin artırılması veya zorunlu kılınması,

-Mali Müşavirlerin bu mücadelede çok önemli bir aktör olduğu bilinmeli, getirilen bu yeni uygulamaya katkı sunanlar ödüllendirilmeli ancak sistemi bilinçli şekilde engelleyenlere de bazı müeyyideler getirilmelidir.

Son söz, sahte belgenin el yakan bir ‘’kor’’ olarak algılanacağı şekliyle vergi, ceza ve ticari mevzuatın yeniden düzenlenmesi gerektiği düşünülmektedir.

Kaynakça

-213 Sayılı Vergi Usul Kanunu,

-7194 Sayılı Kanun

-520 Sıra No’lu VUK Genel Tebliği

05.11.2020

Kaynak: www.MuhasebeTR.com

Ertelenmiş SGK Prim Borçları KDV İade Alacağı İle Ödenebilir

ÖZET

Covid-19 kapsamında ertelenen sigorta primlerinin işverenler tarafından katma değer vergisi iade alacağından mahsubu suretiyle ödenmek istenmesi halinde;

1)    Son ödeme tarihi 2/11/2020 olan 2020 yılı Mart ayına ilişkin sigorta primi tutarının yasal ödeme süresi 23 Kasım 2020 tarihi,

2)    Son ödeme tarihi 30/11/2020 olan 2020 yılı Nisan ayına ilişkin sigorta primi tutarının yasal ödeme süresi 21 Aralık 2020 tarihi,

3)    Son ödeme tarihi 31/12/2020 olan 2020 yılı Mayıs ayına ilişkin sigorta primi tutarının yasal ödeme süresi 20 Ocak 2021 tarihi,

Olarak esas alınacaktır.

Yukarıda belirtilen tarihlerin son ödeme süresi olarak kabul edilebilmesi için KDV iade alacaklarının en son belirtilen tarihlerde (23/11/2020, 21/12/2020, 20/01/2021 tarihlerinde) SGK hesaplarına aktarılması gerekmektedir.

ERTELENMİŞ SGK PRİMLERİNİN KDV İADE ALACAĞI İLE ÖDENMESİ

5510 sayılı Kanunun 4-1/a kapsamında sigortalı çalıştıran özel sektör işverenlerinin 2020/Mart ayına ait sigorta primlerinin son ödeme süresinin 2/11/2020 tarihine (31/10/2020 tarihi cumartesi gününe denk gelmesi nedeniyle), 2020/Nisan ayına ait sigorta primlerinin son ödeme süresinin 30/11/2020 tarihine, 2020/Mayıs ayına ait sigorta primlerinin son ödeme süresinin 31/12/2020 tarihine gecikme cezası ve gecikme zammı uygulanmaksızın ertelenmişti.

SGK, ilgili mevzuat bölümünde belirtilen genel yazı ile ertelenen söz konusu sigorta primlerinin işverenler tarafından katma değer vergisi iade alacağından mahsubu suretiyle ödenmek istenmesi halinde son ödeme sürelerini yeniden belirlemiştir.

Buna göre;SGK, ilgili mevzuat bölümünde belirtilen genel yazı ile ertelenen söz konusu sigorta primlerinin işverenler tarafından katma değer vergisi iade alacağından mahsubu suretiyle ödenmek istenmesi halinde son ödeme sürelerini yeniden belirlemiştir.

–    02/11/2020 tarihine (31/10/2020 tarihi cumartesi gününe denk gelmesi nedeniyle) kadar ödenmesi gereken 2020 yılı Mart ayına ilişkin sigorta primi tutarı için yasal ödeme süresi 23 Kasım 2020 tarihi (22/11/2020 tarihi pazar gününe denk gelmesi nedeniyle),

–    30/11/2020 tarihine kadar ödenmesi gereken 2020 yılı Nisan ayına ilişkin sigorta

primi tutarı için yasal ödeme süresi 21 Aralık 2020 tarihi (20/12/2020 tarihi pazar gününe denk gelmesi nedeniyle),    v<?>

–    31/12/2020 tarihine kadar ödenmesi gereken 2020 yılı Mayıs ayına ilişkin sigorta primi tutarı için yasal ödeme süresi 20 Ocak 2021 tarihi,

olarak dikkate alınacağından, sigorta primlerini katma değer vergisi iade alacağından mahsubu suretiyle ödeyecek olan işverenler için yukarıda belirtilen tarihler itibariyle SGK hesaplarına geçmiş olan ödemeler bakımından ödemenin yasal süresi içinde yapıldığı kabul edilecektir.

Mahsup edilecek katma değer vergisi iade alacağının ertelenmiş olan aya ilişkin prim borcu ile cari aya ait prim borcu toplamından az olması halinde, öncelikle ertelenmiş aya ilişkin prim borcuna mahsup işlemi yapılacak, kalan tutar olması halinde cari aya ilişkin prim borcuna mahsup işlemi yapılacaktır.

Saygılarımızla…

TÜRMOB

(05.11.2020)

Kaynak: http://www.muhasebetr.com/guncelmevzuat/mevzuat_oku.php?mevzuat_id=5522

Hizmet İhracı ve Katma Değer Vergisi İstisnası

Hizmet, maddi bir varlığı olmayan, alım satımıma konu olan, belirli bir fiyatı olan ve hizmeti alana fayda sağlayan soyut bir iktisadi faaliyet olarak tanımlanabilir. Doktorların sağladığı sağlık hizmeti, vergi ve hukuk danışmanlarının, mühendis ve mimarların sağladığı hizmetler örnek olarak sayılabilir. Hizmetten yararlananlar yurt içindeki kişi ve kuruluşlar olabileceği gibi yurt dışında bulunan kişi ve kuruluşlar da olabilir.

Hizmet sağlayıcıların daha geniş bir alanda hizmetlerini sunarak gelir elde edebilmeleri ve ülkenin döviz kazancının artması için devlet vergi kanunlarında vergi muafiyet ve istisnaları tanımaktadır. 3065 Sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu’nun 11’inci maddesiyle tanına istisna bunlardan biridir.

Kanunun (11/1-a) maddesine göre ihracat teslimleri ve bu teslimlere ilişkin hizmetler, yurt dışındaki müşteriler için yapılan hizmetler, serbest bölgelerdeki müşteriler için yapılan fason hizmetler ve karşılıklı olmak şartıyla uluslararası roaming anlaşmaları çerçevesinde yurt dışındaki müşteriler için Türkiye’de verilen roaming hizmetleri vergiden istisna edilmiştir.

İstisnanın kapsamı

Kanunun (11/1-a) maddesi kapsamında bir hizmetin KDV’den istisna olabilmesi için, aynı Kanun’un (12/2)’nci maddesi uyarınca; hizmetin yurtdışındaki bir müşteri için yapılması, hizmetten yurtdışında faydalanılması, gerekir.

Hizmetin yurt dışında bir müşteri işçin yapılması

Hizmetin yurtdışındaki bir müşteri için yapıldığı, yurtdışındaki müşteri adına düzenlenen fatura ve benzeri belge ile tevsik edilir.

Hizmetten yurt dışında faydalanılması

Hizmetten yurtdışında faydalanılmasından kasıt, Türkiye’de yurtdışındaki müşteri için yapılan hizmetin, müşterinin yurtdışındaki iş, işlem ve faaliyetleri ile ilgili olması; Türkiye’deki faaliyetleri ile ilgisinin bulunmamasıdır.

Yurtdışındaki firmaların, Türkiye’ye gönderecekleri mal ve hizmetler Türkiye’de tüketildiğinden, bu firmalara söz konusu mal ve hizmetler için Türkiye’de verilen danışmanlık, aracılık, gözetim, müşteri bulma, piyasa araştırması vb. hizmetler, hizmet ihracı istisnası kapsamında değerlendirilmez ve KDV’ye tabidir. Bu durumda faydalanma kriterinin tespitinde, yapılan hizmetin ithal edilen mal ile doğrudan ilişkili olması gerekir.

Yabancı firmaların Türkiye’den ithal ettiği (Türkiye’nin ihraç ettiği) mallar dolayısıyla verilen hizmetler, hizmet ihracı kapsamında değerlendirilir. Türkiye içinde taşıma hakkı bulunmayan yabancı bayraklı gemilere ve uçaklara verilen tadil, bakım, onarım hizmetleri hizmet ihracı kapsamında KDV’den istisnadır. Türkiye’den serbest bölgelere verilen hizmetler hizmet ihracı kapsamında değerlendirilmez. Hizmet ihracı istisnasına ilişkin bazı örnekler aşağıda yer almaktadır.

Bir mühendislik şirketinin yabancı ülkede bulunan bir firma ile yaptığı anlaşma uyarınca bu firmaya kendi ülkesinde inşa edilecek bir tekstil fabrikası projesi çizimini yapmış ve buna ait bedeli tahsil etmiştir. Bu hizmet, hizmet ihracatı kapsamında KDV’den istisna olup, düzenlenecek faturada KDV hesaplanmaz.

Türkiye’de yerleşik olan ve seyahat acenteliği yapan turizm işletmesinin yurtdışında bulunan bir seyahat acentesinin gönderdiği turist grubuna konaklama, tur düzenleme ve yeme-içme hizmeti vermesi halinde, Türkiye’deki seyahat acentesi aldığı paranın, turist grubunun Türkiye’deki konaklama, yeme-içme gibi masraflarına ilişkin kısmı KDV’ye tabi, yaptığı bu masraflardan sonra kendisine kalan kısmı KDV’de istisna olacaktır. Bu mükellefin, yabancı seyahat acentesine verdiği söz konusu hizmetlere ait düzenleyeceği faturada, vergiden istisna tutulan hizmet bedeli ile vergiye tabi tutulacak hizmet bedelini ayrı ayrı gösterebileceği gibi, bu hizmetler için ayrı ayrı fatura düzenlemesi de mümkündür.

Irak’ta yerleşik bir firma, Irak’taki bir sulama projesini üstlenen (A) Türk firması hakkında, (B) Türk danışmanlık firmasından yeterlik araştırması yapmasını istemiştir. (B) danışmanlık firması, bu hizmeti ile ilgili olarak yaptığı harcamaları ve komisyon ücretini yabancı firmaya fatura etmiş ve karşılığını döviz olarak Türkiye’ye getirmiştir. (A) firmasının hizmetinden yurtdışında faydalanılmakta olup (B) danışmanlık firmasının yaptığı bu hizmet, hizmet ihracı istisnası kapsamında değerlendirilir.

İstisnanın belgelenmesi ve beyanı

Hizmet ihracına ilişkin istisna, yurtdışındaki müşteriye düzenlenen hizmet faturası ile tevsik edilir. Hizmet faturalarının firma yetkililerince onaylı fotokopileri veya dökümlerini gösteren liste vergi dairesine verilir. Bu belgelerin istisnanın beyan edildiği dönemde beyanname verme süresi içinde bir dilekçe ekinde ibrazı gerekir. İstisnanın beyanı için, hizmete ait ödeme belgesinin (dövizin Türkiye’ye getirildiğini tevsik eden bir belge, banka dekontu vb.) temin edilmiş olması zorunlu değildir. İhracat istisnası, hizmetin ifa edildiği vergilendirme dönemine ait 1 No.lu KDV Beyannamesi ile beyan edilir.

Yüklenilen KDV’nin iadesi talep edilecekse beyannamenin ilgili bölümüne yüklenilen KDV miktarı yazılır. İade talep edilmemesi halinde, “Yüklenilen KDV” alanına “0” yazılır. Bu şekilde beyan edilen işlemlerle ilgili yüklenilen ve indirim yoluyla telafi edilemeyen KDV’nin iadesi, hizmet bedeli döviz olarak Türkiye>ye gelmeden yerine getirilmez.

Ancak, Türkiye içinde taşıma hakkı bulunmayan yabancı bayraklı gemilerin tadil, bakım ve onarım hizmetlerinde, geminin tersaneye giriş çıkış yaptığının Liman Başkanlığı tarafından verilecek belge ile tevsik edilmesi kaydıyla, istisna kapsamındaki hizmet nedeniyle yüklenilen ve indirim yoluyla telafi edilemeyen KDV’nin yüzde 50’si, hizmet bedelinin döviz olarak Türkiye’ye getirildiğini tevsik eden belge aranmaksızın iade edilir. İade edilecek KDV’nin kalan kısmı, işleme ilişkin bedelin yarısının döviz olarak Türkiye’ye getirildiği oranda iade edilir.

Yüklenilen KDV’nin iadesi işlemleri

Hizmet ihracından doğan iade taleplerinde şu belgeler aranır: iade talep dilekçesi, hizmet faturaları veya listesi, ödeme belgesi (dövizin Türkiye’ye getirildiğini tevsik eden bir belge, banka dekontu vb.), Hizmet ihracatının beyan edildiği döneme ait indirilecek KDV listesi, Yüklenilen KDV listesi, iadesi talep edilen KDV hesaplama tablosu.

Mahsuben iade

Mükelleflerin hizmet ihracından kaynaklanan ve 5 bin TL’yi aşmayan mahsuben iade talepleri inceleme raporu, YMM raporu ve teminat aranmadan yerine getirilir. İade talebinin 5 bin TL’yi aşması halinde aşan kısmın iadesi vergi inceleme raporu veya YMM tasdik raporuna göre yerine getirilir. Teminat verilmesi halinde mükellefin iade talebi yerine getirilir ve teminat, vergi inceleme raporu veya YMM raporu sonucuna göre çözülür.

Nakden iade

Mükelleflerin hizmet ihracından kaynaklanan nakden iade talepleri miktarına bakılmaksızın vergi inceleme raporuna veya YMM raporuna göre yerine getirilir. Teminat verilmesi halinde, mükellefin iade talebi yerine getirilir ve teminat, vergi inceleme raporu veya YMM raporu sonucuna göre çözülür.

(Kaynak: Akif Akarca, Dr.Mehmet Şafak / Dünya Gazetesi | 05.11.2020)

Kaynak: http://www.muhasebetr.com/ulusalbasin/haber_oku.php?haber_id=29810